Χριστός Ανέστη;

Mr Ferenz singing, Obisovce 1967

Picture by:Marketa Luskacova

      Ξέρω...Δεν ειναι στη μόδα να πιστεύεις στον Χριστιανικό  Θεό. Στους δικούς μου κύκλους των καλλιτεχνών δε, όποιος τολμήσει να εκφράσει τη χριστιανική πίστη, μετατίθεται αυτόματα στη σφαίρα του γραφικού. Στις μέρες μας η  ενασχόληση με τα θέματα της εκκλησίας..ή απλά η μελέτη των χριστιανικών βιβλίων, θεωρείται  σκοταδισμός. Αντίθετα "επιτρέπεται" , είναι δηλαδή πολιτισμικά ορθό να πιστεύεις- να έχεις εναποθέσει την εμπιστοσύνη σου  δηλαδή-  σε άλλες μεταφυσικές θέσεις και συνήθειες, πχ. τα ζώδια, τα Ταρό, τις ενεργειακές-ανατολίτικες θρησκείες, κ.α. Τα τελευταία δε, είναι main stream, είναι in..στη μόδα.. είναι trends...

Από την άλλη, φωνές διεκδικούν τα δικαιώματα των θρησκευτικών μειονοτήτων για να χτίζουν ελεύθερα τους λατρευτικούς τους χώρους. Και η προσωπική μου γνώμη είναι πως καλώς το πράττουν καθώς, κάθε πολίτης που συμμετέχει στη κοινωνική και οικονομική ζωή αυτής της χώρας πρέπει να αισθάνεται την ελευθερία να εκφράσει την θρησκευτική κουλτούρα που επιθυμεί.
.
Ίσως εν μέρη να είναι  δικαιολογημένη αυτή η αντίδραση, καθώς κάποιοι εκπρόσωποι της χριστιανικής πίστης τόσο στην ορθόδοξη ομολογία όσο και στις άλλες δυο, την προτεσταντική και την καθολική, έχουν συμπεριφερθεί  μισαλλόδοξα και με  έλλειψη ανθρωπισμού.
Τέτοιες φωνές δεν πρέπει να είναι αποδεκτές στις μέρες μας.

Αλλά τι γίνεται με εκείνες τις άλλες  φωνές που προσπαθούν να κάνουν πράξη την χριστιανική πίστη;
Και υπάρχουν πολλές τέτοιες φωνές τριγύρω μας.
Αθόρυβα και προσεκτικά παρηγορούν, ενισχύουν και συμπαραστέκονται στους ανθρώπους που υποφέρουν σε αυτές τις σκοτεινές μέρες. Οικονομικά και ηθικά.  Και  ενθαρρύνουν τους απλούς πολίτες να βγουν από τα προσωπικά τους προβλήματα για να βοηθήσουν άλλους. Στο όνομα του Θεού αυτή τη στιγμή απλοί άνθρωποι αγκαλιάζουν, βρίσκουν στέγη, τροφή, εργασία σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη, αγκαλιάζουν και φροντίζουν τοξικομανείς, άστεγους διαφυλικούς, ασθενείς με aids. Ανοίγουν τα σπίτια τους σε μετανάστες και μοιράζουν το ψωμί των παιδιών τους μαζί τους.
Ξέρω μερικούς από αυτούς του πιστούς, προσωπικά.

Σε αυτές τις δύσκολες μέρες υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι της πίστης. Πάντα υπήρχαν σε αυτήν τη χώρα.
Μέσα στη βουή της Αθήνας όμως χάνονται..
Και μπερδεύεται η εικόνα τους μέσα στον αδιέξοδο φανατισμό και τα στερεότυπα.

Δεν ξέρω...
Ας σκεφτούμε ξανά την Πίστη και ας αναθεωρήσουμε..

Χριστός Ανέστη για όλους μας.

Picture by Marketa Luskacova 
more pictures:ΗΕRE

Οι πρώην, οι νυν και οι υποψήφιοι

       Οι επερχόμενες εκλογές ήδη κατέδειξαν με πάταγο αυτό που σαν πολίτες έχουμε συνειδητοποιήσει εδώ και καιρό: πως η πλειοψηφία των ανθρώπων της πολιτικής σκηνής, πρώην νυν και υποψήφιοι, ελάχιστα έχουν συνδεθεί με την αληθινή ζωή. Ο Λόγος που εκφράζουν αυτοί οι άνθρωποι αν και πομπώδης και παθιασμένος, ακούγεται στα αυτιά μας ξένος και κενός πρακτικής εφαρμογής. Οι περισσότεροι εξ αυτών εκπροσωπούν έναν κόσμο παλαιό και παρασιτικό, όπου απομυζεί την ενέργεια των πολιτών που έχουν αποδείξει πως πραγματικά επιθυμούν και επενδύουν με θυσίες στην πολυπόθητη αλλαγή. Ωστόσο, βρίσκονται συνεχώς αντιμέτωποι με ένα κενό πολιτικό σύστημα χωρίς συνοχή, χωρίς κεντρική ιδέα, χωρίς κάποια κυρίαρχη δημιουργική πρόθεση, χωρίς θεωρία και υπόσταση. Βραχύβια μορφώματα, ποτάμια, ελιές, δενδρύλλια, υβρίδια, ενώσεις, συνδυασμοί, παρέες, πρωταγωνιστές και «περσόνες» πάνε και έρχονται στις τηλεοπτικές και ψηφιακές μας οθόνες . Μια στεγανή σέκτα που επιτρέπει μόνο σε ομοίους και οικείους να ενταχθούν.

       Τα πρόσωπα που ηγούνται αυτών των κινήσεων είναι τα ίδια εδώ και δεκαετίες και στην πραγματικότητα ανακυκλώνουν τους εαυτούς τους. Εκτός από την εναλλαγή ονομάτων όλη η κατάσταση δείχνει για άλλη μια φορά πως σε αυτήν τη χώρα, ότι και εάν δηλώσεις είσαι: αφεντικά προσποιούνται τους αριστερούς, χουντικοί τους φιλελεύθερους, τραπεζίτες τους σοσιαλιστές, φασιστοειδή τους συνδικαλιστές. Ωστόσο όλοι αυτοί οι αριστεροί, δεξιοί, κεντρικοί, επιθετικοί, αμυντικοί, ακραίοι και λοιποί «Παίχτες», έχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Ένα από αυτά είναι πως προϋπήρχαν της κρίσης και δεν κατάφεραν να την αποτρέψουν. Ένα άλλο είναι, ότι είναι τρελά ερωτευμένοι με τον ναρκισσισμό τους και ανταγωνίζονται κάθε φορά στο ποιος θα καταφέρει να μας υποτιμήσει λίγο περισσότερο. Πως να το κάνουμε. Εκείνο το τελευταίο: “μου είπαν οι φίλοι μου να κάνω κόμμα”, εμένα προσωπικά με προσβάλει.
           Ένα ακόμα από τα πολλά κοινά όλων αυτών είναι η ανυπαρξία του πολιτικού λόγου. Γιατί καλό το στερεότυπο του παιδιού του λαού που θα μας σώσει, αλλά γιατί το παιδί αυτό να μην έχει μελετήσει Πολιτική; Η έλλειψη της ακαδημαϊκότητας στον λόγο και στη σκέψη αυτών των ανθρώπων είναι περισσότερο από προφανής αφού δε διαφαίνεται κάποια υπόνοια ουσιαστικής και αξιόπιστης διερεύνησης των θεμάτων που τους αφορούν στο ρόλο που έχουν κληθεί. Είναι εκείνοι του είδους: “δεν είμαι οικονομολόγος και δεν ήξερα τι ψήφιζα” ή “δεν πρόλαβα να διαβάσω το μνημόνιο”.
          Τα Λόγια στις εμφανίσεις τους, συνήθως είναι συναισθηματικά και συνθηματικά. Συνήθως σε προσκαλούν να τους εμπιστευτείς γιατί όπως υποστηρίζουν είναι καλύτεροι από τους προηγούμενους, ενώ κάποιες άλλες φορές σου ζητάνε και να τους λυπηθείς επειδή έχουν κι εκείνοι τα δικά τους σοβαρά θέματα (υγείας, εθισμών) κτλ . Όποτε αυτός ο κενός Λόγος προσπαθεί να αρθρώσει κάποια πολιτική σκέψη ή προγραμματισμό, αναλώνεται σε λαϊκίστικες προτάσεις που αφορούν πότε σε απολύσεις και πότε σε προσλήψεις, στοχεύοντας πάντα στο θυμό κάποιων συναισθηματικών ψηφοφόρων που είτε έχουν απολυθεί, είτε δεν έχουν προσληφθεί.


          Ένα ακόμα κοινό χαρακτηριστικό που έχουν όλες αυτές οι «περσόνες», είναι πως στην πραγματικότητα δεν έχουν να παρουσιάσουν κάποια ανθρωπιστική - ακτιβιστική δράση στο βιογραφικό τους . Εκτός και εάν μου διαφεύγει και τελικά δε χρειάζεται να διαθέτουν τέτοια εμπειρία οι πολιτικοί- κοινωνικοί Μεταρρυθμιστές . Ένας ιδιοκτήτης εστιατορίου , ένας blogger, ένας ηθοποιός επιθεώρησης, ένας ανειδίκευτος συγγραφέας, ένα πρώην μοντέλο, ένας τηλεοπτικός παρουσιαστής, ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας, ένας λαλίστατος νομικός, προωθούνται ως οι ανθρωπιστές του παρόντος, με μόνες ακτιβιστικές δράσεις τη δημιουργία ενός πολιτικού γραφείου (που συνήθως φτιάχνεται με δανεικό δημόσιο χρήμα), το πάνελ που ξεκατινιάζονται ή τα κάγκελα που σκαρφαλώνουν. Ναι. Αυτά έκαναν για το καλό μας. Επειδή μας αγαπούν.

            Ας μη κοροϊδευόμαστε . Ό μόνος λόγος που υπάρχουν στην πολιτική σκηνή είναι επειδή έχουν πρόσβαση στα ΜΜΕ. Και αυτή η πρόσβαση φυσικά μεταφράζεται σε χρήμα. Και αυτό είναι μια γενική παθογένεια που δεν αφορά μόνο τα πολιτικά πρόσωπα η όσα εμπλέκονται στην πολιτική ζωή με άμεσο η έμμεσο τρόπο. Το αναχρονιστικό πνεύμα που αρνείται την αλλαγή και υπάρχει εκεί λόγω των δημοσίων σχέσεων, το έχω δει και στον καλλιτεχνικό χώρο όπου κινούμαι, το έχω δει και στην εκπαίδευση όπου λειτουργώ. Αν κοιτάξεις προσεκτικά, όλη μας η κοινωνία είναι δομημένη στο να προβάλει, να συντηρεί, να επιβραβεύει άτομα που μοιάζουν σε αυτό το είδος : τα “Λέω” (στο γυαλί και αλλού), άρα Υπάρχω . Όχι εάν αυτά που λέω έχουν κάποια πρακτική εφαρμογή. Όχι εάν ο λόγος μου εμπεριέχει έρευνα, μελέτη και εμπειρία. Άτομα των δημοσίων σχέσεων, των ΜΜΕ, συγγραφείς, αρθρογράφοι, δημοσιογράφοι, άνθρωποι του μπλα μπλα, καλοαναθρεμμένοι άεργοι εισοδηματίες, πρώην «Μυκονίστας» και τσιράκια μεγαλοεπιχειρηματιών, έχουν στήσει μια καινούρια μπίζνα Μεσσιανικού προσηλυτισμού απομυζώντας τον ευάλωτο συναισθηματισμό των καταπονημένων Ελλήνων. Ότι δηλώσεις είσαι μόνο που σε αυτήν τη γενιά το τερμάτισαν.


Δεν ξέρω πως και πότε κατάφεραν να πείσουν τον κόσμο πως η σωτηρία του έθνους θα έρθει από ...την τηλεόραση .


Ωστόσο...


             Σε έναν παράλληλο κόσμο, οι Άνθρωποι της Πράξης, όσοι έχουν αποφασίσει να μείνουν σε αυτήν την πληγωμένη χώρα, εργάζονται, τολμούν, ξεπερνούν όρια, κοπιάζουν για να επιβιώσουν, πεισμώνουν, παθιάζονται, οργίζονται, καινοτομούν ,εξελίσσονται, επιμορφώνονται, μεριμνούν για άλλους και κάποιες φορές επινοούν μέσα, ιδέες και θεσμούς. Ναι. Συμβαίνει .
Ζούμε ένα θαύμα σε εξέλιξη τα τελευταία χρόνια, όπου άνθρωποι καθαροί από πολιτικές καριέρες, συμβάλουν στο να θεμελιωθούν (ξανά) οι πιο βαθιές ανθρωπιστικές ιδέες, όπως η αλληλεγγύη και η συλλογικότητα. Και βρίσκουν λύσεις. Μικρές. Και μια- μια για κάθε φορά. Αλλά ναι. Βρίσκουν. Κάτω από μύτη όλων αυτών που ανέφερα.
             Το βλέπω στα σχολεία που εργάζομαι. Στις καλλιτεχνικές κολεκτίβες με τις οποίες επικοινωνώ. Στο εναλλακτικό εμπόριο και μέσα από νέες μορφές συνεταιρισμών στα καφενεία, στα εστιατόρια, παντού, οι άνθρωποι συνασπίζονται και πειραματίζονται σε μια νέα αντίληψη της συλλογικότητας. Νέοι άνθρωποι ψάχνουν τους νόμους, στέλνουν έγγραφα, μαζεύουν υπογραφές, τρόφιμα, έπιπλα για τις ανάγκες άλλων. Νέας αντίληψης γιατί αυτή τη φορά η συλλογικότητα έχει Πράξη. Ο Έλληνας έχει σηκωθεί από τον καναπέ και οργανώνει μια νέα Ηθική και χτίζει έναν κόσμο, που δεν αφορά τα ΜΜΕ και τους γαλαζοαίματους κηφήνες τους. Ό Έλληνας έχει σηκωθεί από τον καναπέ του, όχι σαν επαίτης αλλά με πλήρη γνώση των δυνατοτήτων του. Και είναι αποφασισμένος. Και θυμωμένος με έναν δημιουργικό θυμό. Αυτός είναι ο σπόρος που δεν χρειάζεται κανάλια και bloggers για να υπάρξει. Ούτε σωτήρες. Από αυτούς θα αναδυθεί και η νέα γενιά των ηγετών που θα αλλάξουν τα πράγματα στα επόμενα χρόνια. Όχι γιατί θα τους παραχωρήσουν τις θέσεις τους όλοι αυτοί που τις κατέχουν , αλλά γιατί θα υποχρεωθούν να το κάνουν.

Ο ήρωας της Πράξης θα παραγκωνίσει το Νάρκισσο του κενού Λόγου.
Και η ιστορία έχει αποδείξει πως αυτό μπορεί να συμβεί.


Ναι .
Μπορεί.
Και αυτός ο όμορφος λαός, θα το κάνει να συμβεί.

Ελένη Καραγιάννη
Εικαστικός-εκπαιδευτικός.



Το κείμενο δημοσιεύτηκε και στο AlfaVita : ΕΔΩ

Ένα κορίτσι από την Ινδία

Σήμερα στο προαύλιο είχα κουβέντα (στα αγγλικά) με την μικρή Κ., της ΣΤ. Η Κ. ήρθε στην Ελλάδα από την Ινδία με την οικογένειά της, πριν από 1,5 χρόνο. Το μικρό κορίτσι λάμπει από χαρά καθώς μιλάει, γιατι όπως ειπε, εδώ στην Ελλάδα μπορεί να φοράει οτι θέλει και εχει ελπίδα, πως αν και κορίτσι, θα καταφέρει να σπουδάσει για να γινει Γιατρός. Ναι. Γιατρός για να βοηθήσει τα φτωχά παιδιά της χώρας της.
Μοιράστηκε μαζί μου τις εμπειρίες της και τις κακουχίες της οικογένειάς της. Η ίδια δεν είχε κάποια ρατσιστική παρενόχληση αλλά σε μια φίλη της Ινδή από άλλο σχολείο, της ζητήθηκε από τους συμμαθητές, να κόψει λίγο τις φλέβες της για να δουν εαν το χρώμα στο αίμα της είναι κόκκινο ή "μελαψό", όπως το δέρμα της.
Η Κ. όμως δεν ανησυχεί. Ούτε μια στιγμή δεν της ξέφυγε κάτι αρνητικό για την Ελλάδα ή τους Έλληνες. Γιατι αισθάνεται ευγνωμοσύνη που βρίσκεται σε αυτήν την όμορφη και ελεύθερη χώρα (είπε). Και Ναι. Τώρα πια, έχει ελπίδα (είπε).

Και εγώ αισθάνθηκα μια ζεστασιά μέσα στα σωθικά μου.
Και μια ανήσυχη ορμή και ανυπομονησία. Και μια τεράστια ευγνωμοσύνη που είμαι εδώ, παρούσα σε αυτό το θαύμα που κυοφορεί η Ευλογημένη αυτή Γη.

Έκπληξη!

Χθες ήταν τα εγκαίνια της έκθεσης ΕΚΠΛΗΞΗ  5-Special edition.
Oι μικροί μαθητές που επιλέχθηκαν να εκπροσωπήσουν το σχολείο μας, έδωσαν με τα έργα τους, ένα ιδιαίτερο εικαστικό χρώμα στην όλη διοργάνωση.

Κάποιοι είπαν πως τα παιδικά σχέδια ήταν καλύτερα από κάποια των ενήλικων καλλιτεχνών που συμμετείχαν στην έκθεση.

Μπορεί και να έχουν δίκιο.. Δεν ξέρω...
Δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική. Μπορώ;

Παρακάτω θα δείτε κάποιες φωτογραφίες από τα  χθεσινά εγκαίνια.
Εάν σκοπεύετε να αγοράσετε κάποιο έργο καλύτερα να βιαστείτε γιατί θα τα..πάρουν όλα!

Το μικρό ταπεινό μολύβι

Στις μικρές τάξεις δίνω ιδιαίτερη έμφαση σε ασκήσεις με το μολύβι. 
Είναι δύσκολο να τα πείσεις να απομακρυνθούν από τον παρορμητικό μαρκαδόρο.
Ο μαρκαδόρος, αυτό το έντονο, πεισματάρικο και φωνακλάδικο εργαλείο, είναι το αγαπημένο των παιδιών. Βολικός και διαχειρίσιμος, προβλέψιμος και με προσωπικότητα θα λέγαμε main stream. Όπου "κάτσει" δεν ξαναβγαίνει και ποτέ δε μας δίνει την δυνατότητα να διορθώσουμε τα λάθη μας, που ως γνωστόν μαθαίνουμε από αυτά.
Τον αγαπούμε το μαρκαδόρο.
Αλλά...
Αλλά υπάρχει και το Μολύβι.
Το μολύβι, το μαγικό.
Κάποιες φορές τους λέω την ιστορία του μολυβιού..ένα παραμύθι που έχω επινοήσει για να αποκαταστήσω κατά κάποιο τρόπο τη φήμη του μικρού, ταπεινού και καταφρονημένου μολυβιού..
Τους λέω για Όλα...μα Όλα τα μικρά και τα μεγάλα, τα παλαιά και τα σύγχρονα, τα σπουδαία και τα καθημερινά, όλα της ζωής του ανθρώπου, ξεκινάνε με μερικές πρόχειρες σημειώσεις, με κάποια "μέμο" και με σχέδια σε ένα κομμάτι χαρτί με το μικρούλι το μολυβάκι. Φθηνό και ασήμαντο, αλλά πειθαρχημένο, κρύβει έναν απέραντο βυθό από δυνατότητες και τεχνικές. Το αγαπημένο των Δασκάλων, από τον Μιχαήλ Άγγελο μέχρι και τον Πικάσο, το μολύβι είναι το μικρό μέσο που μας δίνει μια μικρή γεύση του τι θα γεννηθεί πάνω στον μουσαμά. Πίσω από τις ακριβές λαδομπογιές υπάρχει η βάση ενός προσχεδίου με το μολύβι αλλά πολλές φορές το ίδιο το έργο που γεννιέται από το μολύβι είναι ένα μοναδικό έργο τέχνης. Όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες έδωσαν την προσοχή τους στις δυνατότητες που προσφέρει αυτό το μικρό "γαϊδουράκι" της ζωγραφικής.
Το μολύβι θα λέγαμε πως είναι η ήρεμη δύναμη των εργαλείων της ζωγραφικής. Και έχει ταυτιστεί τόσο πολύ με τον άνθρωπο που έχει μάθει να εκφράζει τα συναισθήματά του:



Το μολύβι Θυμώνει και οι μουντζούρες του θυμού του γίνονται εκρηκτικές σαν καταιγίδα. Το μολύβι αγαπάει και η αγάπη του είναι σαν ένας ανεπαίσθητος κυματισμός σε λευκό απέραντο φόντο. Το μολύβι μελαγχολεί και η μελαγχολία του είναι μικρές κουκκίδες....άλλοτε γκρινιάζει σαν οξείες γωνίες.... Και τόσα άλλα.
Γιατι το μολύβι υπάρχει από τότε που υπάρχει η ανάγκη του ανθρωπου να φτιάξει "πράγματα".
...
...
Και με αυτά και τα αλλά, τα παιδιά έχουν μάθει να εκτιμούν την τέχνη που κρύβει ο μικρός ταπεινός, καλύτερός τους φίλος...
Ε.Κ.

Το free press της Θεσσαλονίκης, το EXOSTIS PRESS φιλοξένησε την πρότασή μου για παραμύθι...

Κάντε κλικ Εδώ για να μεταβείτε στην ιστοσελίδα του ΕΞΩΣΤΗ.

Eκεί που τα Άγρια Πράγματα κατοικούν...

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα φωνακλάδικο αγόρι, που πάντα προσπαθούσε να τραβήξει την προσοχή των άλλων. Αυτό γινόταν γιατί υπήρχαν στιγμές που αισθανόταν παρείσακτο, μόνο και πως κανένας δεν το αγαπά. Ο θυμός και το παράπονο έκαιγαν μέσα του τόσο έντονα που έσπρωξαν το μυαλό του σε ένα μακρινό τόπο. Φόρεσε μια αποκριάτικη χνουδωτή στολή Λύκου και με μια βάρκα με πανί από το σεντόνι του κρεβατιού του, βρέθηκε στο φανταστικό νησί των Άγριων Πραγμάτων.

Προς έκπληξή του διαπίστωσε πως εκεί υπήρχαν Τέρατα, κάποια Άγρια ​Πράγματα, που δεν ήταν “Κακά” στ` αλήθεια, αφού και εκείνα διψούσαν για Αγάπη: - "Σε αγαπώ τόσο που θέλω να σε φάω!” , είπε μια μικρή Τερατίνα στο Αγόρι καθώς το αγκάλιαζε σφικτά. Όλα τα τέρατα είχαν ενθουσιαστεί με το νέο τους φίλο και αποφάσισαν να τον κάνουν βασιλιά. Ήθελαν όσο τίποτα στη γη να τους οδηγήσει στην ξεγνοιασιά. Να πάψουν έστω για λίγο να είναι Άγρια Πράγματα.

Η αλήθεια είναι πως το αγόρι εκμεταλλεύτηκε και απογοήτευσε τα τέρατα, καθώς αποκαλύφθηκε πως ούτε βασιλιάς ήταν, ούτε θαύματα μπορούσε να κάνει . Ήταν ένα απλό Αγόρι. Τίποτα περισσότερο. Η αποκάλυψη της πραγματικής ταυτότητάς του, έφερε θυμό και πολλά προβλήματα στην παρέα. Το Αγόρι τότε αισθάνθηκε πως δεν ανήκει στην παρέα των Άγριων Πραγμάτων και αποφάσισε να επιστρέψει πίσω στο σπίτι του, συμφιλιωμένο με τον εαυτό του, τους αγαπημένους του και τη ζωή του. Και έζησε αυτό καλά και εμείς καλύτερα.

Το Where the Wild Things are, το αγάπησα από την ταινία και το εκπληκτικό της soundtrack. Στα Yiddish η φράση Άγρια πράγματα, απευθύνεται στα : Άγρια Θορυβώδη παιδιά. Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1963, αλλά δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό στη χώρα μας. Έχει πουλήσει κάπου 19 εκατομμύρια αντίτυπα και έχει βραβευτεί από πολλούς διεθνείς οργανισμούς ως το νούμερο ένα εικονογραφημένο παιδικό βιβλίο όλων των εποχών. Τα πρώτα χρόνια όμως δέχθηκε πολλές αρνητικές κρητικές, αλλά σύντομα αναγνωρίστηκε η σχεδόν μαγική επίδρασή του πάνω στα μικρά παιδιά. Οι ειδικοί επισημαίνουν πως είναι από εκείνα τα βιβλία που κάνουν μια ψυχό-αναλυτική προσέγγιση στον τρόπο που τα παιδιά διαχειρίζονται τα πιο σημαντικά τους συναισθήματα: το θυμό, την επιθετικότητα, την πλήξη, το φόβο, την απογοήτευση, τη ζήλια, την ανάγκη να ανήκουν, κ.α..

Στην Αμερική εδώ και δεκαετίες, χρησιμοποιείται ως επίσημο παιδαγωγικό “εργαλείο”, σε θέματα που αφορούν στο Bullying, όρος , που έγινε γνωστός μόλις τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας. Παρόλα αυτά ο θυμός και η επιθετικότητα πάντα ήταν ένα κομμάτι της παιδικής πραγματικότητας και όσοι εργαζόμαστε με παιδιά, γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες αυτής. Περισσότερο παρά ποτέ, υπάρχει η ανάγκη να χρησιμοποιήσουμε κάθε μέσο που προσφέρεται και να επινοήσουμε νέες εκπαιδευτικές προσεγγίσεις , ώστε να θωρακίσουμε τα παιδιά με τις ψυχικές δεξιότητες που χρειάζονται στη διαχείριση των δύσκολων συναισθημάτων.

Έτσι, το Where the wild things are, είναι ένα ωραίο ερέθισμα για να ξεκινήσετε μικρές αφηγήσεις για εκείνα τα Άγρια πλάσματα που Όλοι κρύβουμε μέσα μας. Δείτε την ταινία, διαβάστε το βιβλίο, σχεδιάστε τους χαρακτήρες στο μπλοκ ζωγραφικής, ακούστε με τα μικρά σας τερατάκια το υπέροχο soundtrack, χορέψτε μαζί τους και βοηθήστε τα να κατανοήσουν πως πίσω από αυτήν την άγρια πλευρά μας, κρύβονται μικρά θορυβώδη παιδιά που ψάχνουν την Αγάπη.

Μετά κοιτάξτε τα στα μάτια και πείτε τους: “Σε αγαπώ τόσο που θέλω να σε φάω!!”.

Καλές γιορτές!

Πηγή http://www.exostispress.gr/Article/Ekei-pou-ta-agria-pragmata-katoikoun-0#ixzz2pBb3blsK

Όλοι μαζί Project blogg (2ο Δ.Σ. Αχαρνών)

Σας καλωσορίζουμε στο νέο Project του 2ου Δημοτικού σχολείου Αχαρνών.
Το ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ  είναι αφιερωμένο στην ιδέα της ΑΠΟΔΟΧΗΣ.

Δράσεις, έργα, ιδέες και καθημερινές ιστορίες από το σχολείο μας!
Όλα θα τα βρείτε στο καινούριο μας blogg.

Πατήστε εδώ: ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ

Πληγωμένα αγοράκια και κοριτσάκια

Φέτος έχω μικρά παιδιά του δημοτικού για μαθητές....Δύσκολο έμψυχο υλικό, αλλά πάντα όταν έχεις διάθεση να “πάρεις”,  παίρνεις εμπειρίες...

Όπως είπε μια φίλη, μπορεί να μην είναι  και τόσο μεγάλη πρόκληση το να δουλεύεις με παιδιά μικρής ηλικίας (που τελικά είναι), αλλά , Θεέ μου, παίρνεις αγάπη....τόσο πολλή αγάπη.

Έρχονται σαν μικρές πεταλούδες...πότε δειλά διστακτικά, πότε ορμητικά και πέφτουν στην αγκαλιά σου...στα πόδια σου...Έρχονται και  σε μυρίζουν..σαν τα κουτάβια που μυρίζουν την οσμή της μητέρας....Σα να αναζητούν τις φτερούγες σου -ιδιαίτερα τα αποθαρρυμένα- για να τα προστατεύσεις, να τα καθοδηγήσεις..Είσαι ένας άγνωστος άνθρωπος...όμως είσαι η Δασκάλα....είσαι αυτή που μπορούν  να  σέβονται...που διαισθάνονται ότι μπορούν να  εμπιστευτούν. Είσαι αυτή που “ξέρει”.

Άλλες φορές έρχονται για να δουν αν θα επιβεβαιώσεις εσύ την ανημποριά τους.... Αν θα τους διαψεύσεις ή θα επιβεβαιώσεις την μικρή φωνή της καρδιά τους, που ψιθυρίζει ότι έχουν αξία:

-“Κυρία, δεν μπορώ να ζωγραφίσω το ψάρι.

- Είμαι σίγουρη ότι μπορείς Μαρία...είμαι πολύ σίγουρη ότι μπορείς.....”.

Και πάντα μπορεί η Μαρία. Αρκεί να της το πει η δασκάλα που ξέρει...

'Άλλοτε αυτά τα μικρά αγοράκια και κοριτσάκια, έρχονται για να πάρεις το μέρος τους... Είναι τόσο θυμωμένα μερικές φορές...Ο κόσμος πληγώνει....Η μαμά και ο μπαμπάς πληγώνουν....οι δάσκαλοι πληγώνουν...τα άλλα τα παιδάκια πληγώνουν...

Τόσο ανήμπορα...αβοήθητα....ποιος θα τα ακούσει...ποιος θα τα στηρίξει;

Έρχονται με θυμό και κλάματα...και ψάχνουν επίμονα μέσα στα μάτια σου για να δουν εάν  θα είσαι εσύ αυτή που έτσι για εξαίρεση θα πάρεις το μέρος τους...θα παλέψεις τις μάχες τους...

(Ο Άλλος με χτύπησε...ο Άλλος με πλήγωσε, ο  Άλλος μου πήρε τα χρωματιστά μου μολύβια...)

Πάντα για τους άλλους μιλάμε..(το λέει και το τραγούδι)

Και αυτό συνεχίζεται έτσι για χρόνια...Πολλά χρόνια..

Οι φωνές των παιδιών, η οργή τους και ο θυμός για τους άλλους μου φέρνει στο μυαλό κάποια άλλα παιδάκια. Μεγάλα παιδάκια

Αλήθεια αλλάζουμε; Ή πάντα ψάχνουμε αυτόν που θα μας δικαιώσει...Αυτόν που θα κλείσει τις πληγές και θα μας δώσει πίσω τα χρωματιστά μολύβια...

Υπάρχουν Σωτήρες; Άτομα που θα μας τα φέρουν όλα όμορφα...βολικά....δικαιωμένα...Μήπως ψάχνουμε αυτά τα πρότυπα του δασκάλου...του δυνατού... που θα μας κάνει να αισθανθούμε ασφάλεια..σιγουριά..εμψύχωση.

Υπάρχουν αυτοί;

Ή μήπως οι σχέσεις είναι κάτι άλλο...

Μήπως δεν μπορούν οι άλλοι να μας τα δώσουν όλα αυτά; 

Και θυμώνουμε.... και οργιζόμαστε.. και το βάζουμε στα πόδια όταν δεν τον κάνουν.

Οι φίλοι,

οι εραστές,

οι συνεργάτες.

Συντετριμμένοι τρέχουμε στους επόμενους

Πάντα θυμωμένοι..οργισμένοι που κανείς δεν βρέθηκε να μας δώσει πίσω τα χρωματιστά μας μολύβια...

Λέω εγώ τώρα...

από Elena Karagianni, Δευτέρα, 11 Οκτωβρίου 2010 στις 6:30 μ.μ. 

Πληγωμένα αγοράκια και κοριτσάκια (η συνέχεια).

Η φίλη μου είπε πως έχω πνιχτεί μέσα στις πολλές πληροφορίες. Στην έντονη γνώση, στο σημαντικό βίωμα που δεν ξέρω πως να επεξεργαστώ. Γι αυτό μάλλον αισθάνθηκα πλήρη απόγνωση και μάλλον απελπισία, καθώς έκλεινα το βιβλίο.

Ο Ειδικός με όμορφο τρόπο ξεκαθάρισε τα πράγματα: “οι “διαφορετικοί” άνθρωποι θα καταλήξουν με διαφορετικούς. Το Τραύμα τους θα ανακυκλωθεί απλώς”*1.

¨

Το Τραύμα..Το Τραύμα της Γέννησης, το τραύμα το Οιδιπόδειο, το Τραύμα του ευνουχισμού, το Τραύμα της αναζήτησης της Ταυτότητας, του φύλου...Το Τραύμα της Αναζήτησης του Νοήματος.

Ποιο το νόημα στα πράγματα;

Το βιβλίο το κατασπάραξα μέσα σε ένα πρωινό. Σα να διψούσα. Υποτίθεται πως θα έπρεπε να αισθάνομαι ανακούφιση, όμως αισθάνθηκα θλίψη. Σαν ένας  ωκεανός, η ματαίωση με παρέσυρε. Αφέθηκα.

Υπάρχει άραγε ελπίδα. Ελπίδα από το Τραύμα;

Αργότερα φόρεσα το καλό άρωμα και έβαψα τα χείλη μου κόκκινα. Καθώς έκλεινα την πόρτα πίσω μου συνέχισα να αισθάνομαι θλίψη. Ήταν εκεί και όταν βρέθηκα σε εκείνο το τραπέζι. Ο κόσμος μίλαγε. Για την Κρίση, για την Αγωνία,  τις αλλαγές..για τις αναζητήσεις. Χτύπαγαν με θυμό τα χέρια στο τραπέζι...Για την Κοινωνία, για τα κενά και την έλλειψη κινήτρων. Οπως τα χτύπαγα κ εγώ πριν χρόνια..πριν αισθανθώ το Τραύμα.

Δεν είχα διάθεση να αντλήσω από το απόθεμα της αισιοδοξίας μου.. Ήθελα να αποσυρθώ.. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν αυτές οι λέξεις που γράφω αυτή τη στιγμή....

Μικρά πληγωμένα αγοράκια και κοριτσάκια. Ποιος θα τα αγγίξει..ποιος θα τα παρηγορήσει...*2

Ένα άγγιγμα...Ψάχνουμε σε όλη μας τη ζωή, με δίψα, ένα άγγιγμα. Εκείνο που έλειπε από τότε ή εκείνο που προσφέρθηκε με λάθος τρόπο. Το άγγιγμα εκείνο που θα μας θεραπεύσει..που θα μας πάει παρακάτω.

Το μικρό παιδικό σώμα...έχει ανάγκη να το αγγίξει η Μητέρα. Κάθε εκατοστό. Όχι για να αισθανθεί το άγγιγμα όπως το αισθάνονται οι εραστές. Χρειάζεται το άγγιγμα για να αισθανθεί τον εαυτό του. Τα όρια του. Που αρχίζω; Που τελειώνω; Μέχρι που φτάνουν τα άκρα μου....Μέχρι που αισθάνεται το δέρμα μου. Ποιος υπάρχει εκεί έξω *1.

Ποιο το όνομα του Πατέρα *3.

Με αγαπάει;

Με αγαπάει;

Με αγαπάς;

Θα με φροντίσεις; ΘΑ με ακούσεις;

ΘΑ με δεις; Αυτό που είμαι;

Θα με αγαπήσεις; ΘΑ με ανακουφίσεις; Θα με ταΐσεις

Σε χρειάζομαι.

Αγάπη;

Το νόημα;

Η Αγάπη;

Αυτό ψάχνω;

Ψάχνουμε;

Αγάπη;

Το Τραύμα.

Η πληγή.

Η αναζήτηση του ονόματος του Πατέρα. Εκεί που αυτό το όνομα  παραποιείται κάτω από σώματα ανάξιων εραστών...ανώφελων στόχων...ματαιωμένων προσδοκιών.

 Ποίος είναι εκεί έξω;

Για αυτό εγώ τώρα θα κλείσω τα παράθυρά μου. Θα γυρίσω μέσα μου. Μήπως και αισθανθώ το σώμα μου, ή ακούσω για το Όνομα. Ή μήπως τον θυμό μου.

Θα κάνω Τέχνη γιατί αυτό  θεραπεύει τους διαφορετικούς.

Για την ώρα τουλάχιστον.

Από το Τραύμα.

Καλή  σας νύχτα.

από Elena Karagianni, Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011 στις 4:30 π.μ. ·

*1 ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ (Μ. Γιωσαφατ)

 http://www.armosbooks.gr/product_info.php/products_id/157202?sid=7332d19db719c859cccc2a48b6154f99

*2.Πληγωμένα αγοράκια και κοριτσάκια

http://www.facebook.com/elena.karagianni#!/note.php?note_id=10150111236684097

3* ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ (Ζ. Λακαν)

http://www.psichogios.gr/site/Books/show?cid=22123

Τελικά είμαστε τυχεροί...

-Μα τόσα πολλά παιδιά από άλλες χώρες έχουμε στο σχολείο μας ;;;;!!!!!!
Τελικά, κυρία είμαστε πολύ τυχεροί!
(Γιώργος, Ε`)

Μοντιλιάνι Δ τάξη

Χρώμα Α΄ Δημοτικού

Οι πρώτες μας απόπειρες στο χρώμα με πινέλο.
Στόχος είναι να κατανοήσουν μέσα από το χρώμα τις διαστάσεις του κόσμου.
Ο Ουρανός  δεν είναι μια μπλε γραμμη, το ίδιο και το έδαφος δεν είναι μια πράσσινη γραμμή.
Όλα είναι χρώμα.

Oι λέξεις είναι σπόροι.

Την είδα να κλαίει σε μια γωνιά στο προαύλιο.
Κάποιοι πάνω στο παιχνίδι την αποκάλεσαν ΧΑΖΗ. Συμβαίνει συχνά είπε.  Την λένε συνέχεια χαζή. Όχι, το περιστατικό δεν ήταν στην κατηγορία bullying. Σίγουρα δεν ήταν. Ήταν απλά ένα περιστατικό από εκείνα που έχουν γεμίσει τη ζωή μας. Μικροί μεγάλοι. Το βλέπουμε παντού: στα σπίτια μας, στις σχέσεις μας, στα παράθυρα των ειδήσεων, στα σήριαλ,στην ουρά στην τράπεζα, στο σούπερ μάρκετ.
Χρόνια τώρα, έχει επικρατήσει η αντίληψη πως το σημαντικό είναι να μιλάς. Να λές, να εκτονώνεσαι. Σημασία έχει να πεις, να επιβληθείς, να δείξεις ότι ξέρεις. Πως ξέρεις ακόμα και τι είναι ο άλλος. Να καθορίσεις εσύ την ταυτότητά του. Την ποιότητα του, ακόμα και τη ευφυΐα του.
Έχουμε μάθει να μιλάμε χωρίς να σκεφτόμαστε τα συναισθήματα των άλλων.
Το πόσο 'κόβουν" αυτά λόγια. Πληγώνουν, γκρεμίζουν. Καταστρέφουν.
Η γλώσσα λένε οι παλαιοί, κόκαλα δεν έχει μα κόκαλα τσακίζει...
Οι ειδικοί που μελετούν την ανθρώπινη συμπεριφορά όμως υποστηρίζουν πως οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν αρνητικούς χαρακτηρισμούς προς άλλους ανθρώπους, στην πραγματικότητα "καθρεφτίζουν" πάνω τους την εικόνα που έχουν οι ίδιοι τον εαυτό τους.
Το λένε και τα ίδια τα παιδιά πάνω στο παιχνίδι τους: "Όποιος βρίζει, βρίζει τον εαυτό του".

Θεώρησα, με ερέθισμα το περιστατικό αυτό, πως έπρεπε να θυσιάσω την ώρα του προγραμματισμένου μαθήματος για να επικοινωνήσω αυτά τα θέματα με τα παιδιά.
Χρησιμοποίησα κάποιες δικές μου παιδικές ιστορίες, αλλά και περιστατικά όπου σαν ενήλικη κάποιοι με είχαν κάνει να αισθάνομαι ΧΑΖΗ. Χαζή ή και αλλιώς. Ανίκανη, ανάξια και άλλα.Πως αυτά τα λόγια τους με είχαν κάνει να υιοθετήσω τη συμπεριφορά που μου "καθρέφτιζαν" . Χωρίς να ειμαι. Χωρίς να είμαι καθόλου αυτή η εικόνα που μου προέβαλαν .
Οι προσωπικές μου ιστορίες τα έπεισαν.
Κάποια με άκουγαν με ανοικτό  στόμα και ορθάνοιχτα μάτια.
Κάποια εκμυστηρεύτηκαν πως έχουμε κοινές ιστορίες...

Το μάθημα έκλεισε με μια σημείωση στο χέρι μας:
ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΣΠΟΡΟΙ
Να μην ξεχάσω να σπείρω καλό σπόρο σήμερα, στις ψυχές των ανθρώπων που θα συναντήσω...
Και αυτή ήταν η αποστολή τους μέχρι στο επόμενο μάθημα.


Να δούμε...τι καρπό θα φέρουν αυτοί οι σπόροι.