Αποδομώντας τον Μοντιλιάνι (άσκηση φωτοσκίασης Α Δημοτικου)

Μια φωτογραφία από έργο του Μοντιλιάνι.

Ένα μολύβι και μια γόμα. 

Κάθε παιδί "μεταφράζει" με τον δικό του τρόπο αυτήν την εικόνα.

Ο Μεγάλος Πικάσο έλεγε εξάλλου, πως κάθε παιδί είναι ένας μεγάλος καλλιτέχνης.

κκα

Θεία θέλω να γίνω σαν και εσένα.

                                 Photographer Elliot Erwitt.

Mόλις είχα μια όμορφη εμπειρία με την 5χρονη ανιψιά μου. Καθώς επιστρέφαμε με το αυτοκίνητο  από το μπαλέτο είδαμε  μπροστά μας μια από τις πιο αποκρουστικές εικόνες: ένα πιτ μπουλ είχε αρπάξει στα δόντια του μια γάτα.Δεν σας περιγράφω την εικόνα γιατί μπορείτε να τη φανταστείτε.
Αρχίσαμε να φωνάζουμε και να κορνάρω μήπως και φοβηθεί. Μάταια. Το σκυλί εξαγριωμένο έσφιγγε στα δόντια του το άμοιρο ζώο και το κοπανούσε στον αέρα. Και τότε με την άγνοια κινδύνου που ως γνωστό με διακρίνει,  τραβάω χειρόφρενο, αρπάζω τη μεγάλη δερμάτινη τσάντα μου με την ιδέα να την εχω σαν ασπίδα προστασίας, βγαίνω έξω και αρχίζω να φωνάζω στον σκύλο με την ελπίδα να φοβηθεί.  Η επιχείρηση διάσωσης απέτυχε γιατί ο σκύλος έφυγε τρέχοντας με τη γάτα στα δόντια. Δεν ξέρω εάν την άφησε τελικά αλλά  εγώ έπρεπε να ξαναμπώ στο αυτοκίνητο γιατί είχαν μαζευτεί αυτοκίνητα.
Μιλήσαμε για το περιστατικό στο αυτοκίνητο  με την Ειρήνη. Όταν φτάσαμε σπίτι με αγκάλιασε  από τα πόδια και δεν με άφηνε να φύγω :" Θεία θέλω να γίνω σαν και εσένα μόλις μεγαλώσω, μου είπε μετά, κοιτάζοντάς με στα μάτια έντονα. -Να σώζω αβοήθητα γατάκια".
       Η θεία αισθάνθηκε υπερηφάνεια μαζί την αγάπη και την γλύκα της ανιψιάς μου  να με διαπερνά.
Αναμφισβήτητα η Ειρήνη είχε μια έντονη  στιγμή, πιστεύω από εκείνες που μένουν στο ασυνείδητο  Είχε μια εμπειρία : Δράσης- πράξης-αντίδρασης. Μια διδαχή, ένα παράδειγμα προς μίμηση, μία εικόνα. Ναι. Μια εικόνα από αυτές που καθορίζουν τη συμπεριφορά στο μέλλον των μικρών ανθρώπων. Ένα σκυλί  και μια αβοήθητη γάτα, μπορεί να μεταφερθούν στο μέλλον σαν μια άλλη εικόνα: μια  αδικία, μια κακοποίηση σε έναν άνθρωπο, ένα ηθικό δίλημμα που η Ειρήνη θα κλιθεί σαν ενήλικη  να αντιμετωπίσει. Να επέμβει.  Να δράσει ή να αντιδράσει.  Έχει προσλάβει εκ των προτέρων μια εικόνα από ένα οικείο πρόσωπο, μια ιδέα , μιαν ενθάρρυνση,  πως επιτρέπεται η Δράση και η Αντίδραση για τις ανάγκες των άλλων.
Δεν ξέρω.. ίσως από κάποιους, αυτό το τυχαίο γεγονός και ο συσχετισμός του με τον καθορισμό της ενήλικης συμπεριφοράς  να θεωρηθεί υπερβολή.
Είμαι πεπεισμένη πως οι ουσιαστικοί τρόποι εκπαίδευσης των παιδιών μας είναι αυτοί  Να λειτουργούμε σαν θετικά παραδείγματα . Όχι μέσα από στείρα και θεωρητική διδασκαλία.  Όλα τα καθημερινά μπορούν να λειτουργήσουν ως μαγιά για να φτιάξουμε όμορφους ανθρώπους. Από αυτό που ΕΙΜΑΣΤΕ και όχι από αυτό που διδάσκουμε .

Ο Ματίας.

                                               Smithsonian Magazine Photo Awards 2012
                                             

         Ο Ματίας είναι μαθητής της Β Δημοτικού και κατάγεται από τη Ρουμανία.  Είναι "τραλαλό", υπερκινητικός, ηγεμονικός και ο χιουμορίστας της τάξης. Ψάχνει την θέση του στην ομάδα γι αυτό και εμπλέκεται συνεχώς σε καυγάδες.  Αλλά όχι μόνο σε καυγάδες. Παίρνει και άλλους ρόλους. Ένας από τους συνηθισμένους ρόλους του είναι να γίνεται εξυπηρετικός και αγαπησιάρης. Και εγώ  όπως και οι υπόλοιποι δάσκαλοί του, είμαστε εκεί για να εισπράττουμε όλα αυτά τα συναισθήματά του, κομπάρσοι τις περισσότερες φορές στην παράστασή του.
        Ήρθε χθες παραπονιάρικα  να μου ανακοινώσει την θυμωμένη απόφασή του πως δεν έχει καμιά διάθεση να κάνει την εργασία που τους είχα βάλει.
        Ξαφνικά αισθάνθηκα πως  αγαπώ από τα βάθη της ψυχής μου αυτό το έξυπνο μουτράκι. Η "μαμά" κυρία των εικαστικών του τσίμπησε τα μαγουλάκια! (Το Μαμά είναι ένας τίτλος που ακούμε συχνά από τα παιδιά των μικρών τάξεων).

Του τσίμπησα τα μαγουλάκια: " - Βρε Ματίας, πόσο καλό παιδί είσαι! Πόσο μα πόσο καλό παιδί είσαι..Είμαι πολύ τυχερή που σε γνώρισα."

        Χαμογέλασε. Μετά σα να τρύπωσαν τα λόγια μου μέσα του και σκυθρώπιασε.  Και έμεινε σιωπηλός να με κοιτάζει στα μάτια.  Έψαχνε λόγια για να μου εκφράσει αυτό που ένιωθε.  Το προσωπάκι του έμενε αμήχανο να με κοιτάζει.
-Τι έπαθες, τον ρώτησα.
-Οχι...οχι.. δεν είμαι καλό παιδί. Το λένε Όλοι. Όλοι. Παντού. Δεν είμαι καλό παιδί. Δεν λες αλήθεια κυρία.
Και έφυγε θυμωμένος, με έντονες κινήσεις και μπερδεύτηκε με τα υπόλοιπα παιδάκια. Υπερκινητικός και θυμωμένος.

Μια αγκαλιά (Ο Κλεάνθης)

Είμαι η δασκάλα της ζωγραφικής του  Κλεάνθη* από την πρώτη Δημοτικού  Είναι από τα πιο έξυπνα  και με  ηγετικά χαρακτηριστικά,  παιδιά της τάξης αλλά και από τα  πιο δύσκολα. Θυμάμαι στο πρώτο  μάθημά μας, πόσο αποφασισμένος ήταν να φύγει από την αίθουσα. Γενικά  δεν τον κρατούσε ο τόπος και τις μέρες εκείνες δεν έβγαζε την τσάντα του ποτέ από τους ώμους. Πάντα ήθελε να  αποδράσει από το σχολείο. Αντιδρούσε, κρυβόταν στις τουαλέτες, πείσμωνε, καθόταν στο πάτωμα και στις γωνιές, έτρωγε στην  ώρα του μαθήματος, έκανε φασαρία. Γενικά οτιδήποτε απαγορευμένο. Όχι μόνο σε εμένα. Και σε άλλους δασκάλους.

Με το πέρασμα του καιρού γίναμε κάτι σαν φίλοι. Όχι με την ακριβή διάσταση του όρου, αφού πάντα προσπαθώ να διατηρώ τα όρια του δασκάλου, έτσι ώστε να μην  χαθεί η δυναμική της  επίδρασής μου πάνω στα παιδιά. Αλλά γενικά , υπάρχει ένας …συντονισμός αν μπορώ να πω, ανάμεσα σε εμένα και στον Κλεάνθη.

Το οικογενειακό ιστορικό του παιδιού; Τυπικό. Χωρισμένοι γονείς. Οικονομικά προβλήματα.

Τελευταία είναι κάπως αδυνατισμένος . Και  στενοχωρημένος. Το βλέπω στα μάτια του.

Προχθές στην μεσημεριανή ζώνη  καθόμουν στο παγκάκι . Έτσι όπως είχα το δεξί μου χέρι απλωμένο πάνω στην πλάτη, ήρθε και τρύπωσε εκεί. Ήταν μια φυσική κίνηση. Σα να μην το πολυσκέφτηκε. Απλά παρορμητικά το έκανε.

Πάντα οι δάσκαλοι, σε ότι αφορά τη σωματική επαφή έχουμε διλήμματα  Η αγκαλιά, το άγγιγμα, το χάδι, είναι πολιτισμικά στοιχεία τα όποια αλλάζουν από τον έναν άνθρωπο στον άλλον. Έτσι πάντα είμαστε τυπικοί στις συμπεριφορές μας αυτές για να μην οδηγήσουμε σε εσφαλμένα συμπεράσματα…. Στην συγκεκριμένη περίπτωση παρέβλεψα  την  γνωστή αμηχανία και τον άφησα  να κάτσει. Και σε λίγο τον αισθάνθηκα να έρχεται πιο κοντά. Και να αφήνει το βάρος του πάνω στα πλευρά μου και να γέρνει το κεφάλι στον ωμό μου. Τον αισθάνθηκα να ηρεμεί. Να αφήνεται.  Να αισθάνεται ασφάλεια. Και τότε θυμήθηκα εκείνο που κάνει η αδερφή μου στα παιδιά της:  του χάιδεψα τα μαλάκια και τους κροτάφους και τον παίνεψα.: «Ο Κλεάνθης… Το καλύτερο παιδί. Το αγαπημένο μου. Που με κάνει τόσο υπερήφανη που είμαι δασκάλα του». Μετά τον προέτρεψα να πάει να παίξει μπάλα αλλά αυτός έμεινε και άλλο εκεί να ακουμπάει στην αγκαλιά μου. Μόνος του , όταν το αποφάσισε , έφυγε. Με ήρεμα βήματα…

Ίσα που πρόλαβα να δω ένα μικρό χαμογελάκι…

Σε αγαπώ κυρία!

Έντομα!

Βοήθεια! Έντομα και άλλα εξωγήινα πλάσματα στους τοίχους του σχολείου μας!!!!!!!!!