(Η ιδέα του blogg CHILDHOOD ART PROJECT ξεκίνησε το 2010 με αφορμή το παρακάτω εικαστικό project με τη συμμετοχή 24 γνωστών εικαστικών καλλιτεχνών.)
Αντλώ την έμπνευση μου μέσα από τις προσωπικές εμπειρίες και απο τις καθημερινές ιστορίες. Μια κατάθεση μέσα σε ένα πεδίο ένωσης κοντινότητας και διαφορετικότητας, σύγκρουσης και αντιπαράθεσης. Είμαστε μπροστά σ’ένα σύνολο όπου κάθε ένα από τα μέρη του έχει την αυτονομία του, άλλα ταυτόχρονα σχετίζεται με τα άλλα λόγω αναπόφευκτης ομοιότητας ή σύγκρουσης.
Το Κορίτσι είναι μέρος της ιστορίας αλλά ταυτόχρονα είναι η αφηγήτρια. Ο θεατής δεν μπορεί να δει το πρόσωπό της. Δέν του μένει παρά να αφεθεί στις ιστορίες της. Ο σκοπός του καλλιτέχνη είναι να δημιουργίσει συναισθήματα στον θεατή. Όταν ο θεατής εισάγεται σ’αυτό γίνεται το θέμα του καλλιτέχνη. Είναι ένας μηχανισμός μιας σχέσης άμεσης και πειραματικής. Με αυτόν τον τρόπο γεννιέται ένας χώρος φανταστικός φτιαγμένος από το θεατή. Έτσι, ο ίδιος ο θεατής ορίζει τη θέση του σε σχέση με το έργο.
Η εξωτερίκευση του χαρακτήρα της παρουσιάζεται με ιστορίες διαφορετικές όπου η ειρωνία κάποιες φορές είναι πολύ έντονη. Το πάθος της δημιουργικής διαδικασίας μεταφέρεται στον χρόνο πάνω στον χώρο του έργου. Η ολότητα του έργου λειτουργεί σαν ένα αντικείμενο μοναδικό. Οι αναμνήσεις της ζωής παίρνουν φόρμα μέσα στον κόσμο (δημόσιο χώρο) και οι ρίζες τους είναι βαθειά ριζωμένες στο εσωτερικό του καθένα (ιδιωτικό χώρο). Το εσωτερικό του καθένα είναι ένας χώρος φανταστικός που λειτουργεί σαν όριο. Ποιός το ορίζει αυτό ?
Είναι η ερώτηση και ταυτόχρονα η απάντηση στο παιχνίδι των προσωπικών συναισθημάτων, όπου το ιδεατό συναντά το πραγματικό. Είναι η στιγμή που το κορίτσι μπορεί να ακουμπίσει την μνήμη του θεατή. Είναι η ικανότητα του να βρίσκεσαι μπροστά σε μια θεατρική παράσταση όπου η τάξη της συνέχειας έχει την ικανότητα να σε καθηλώνει. H παράθεση των στοιχείων αυτής της παράστασης αποτελεί μέρος του χρόνου.
Οι κατευθύνσεις και ο αριθμός των γραμμών παντρεύονται κάποιες φορές με έναν τρόπο εκρηκτικό και κάποιες άλλες φόρες ενώνοντας την ροή τους, ακίνητη σαν τα νερά ενός ποταμού. Εμμονές του μαύρου και άσπρου σαν την υφή της ζωής.
Με το βλέμμα μου στραμμένο στην παιδική μου ηλικία, θα ξεχωρήσω την αγάπη μου για τα επιτραπέζια, καθώς τη χαρά της συνάντησης και το παιχνίδι με φίλους, παιδιά που μεγαλώναμε μαζί στην ίδια γειτονιά. Δεν θυμάμαι να ενθουσιάζομαι ιδιαίτερα με κούκλες, νομίζω πως τις βαριόμουν λίγο. Συνήθιζα να τις τυραννώ νομίζω, να ζωγραφίζω πάνω τους με μαρκαδόρους, άλλοτε να κόβω τα μαλλιά τους, και το αγαπημένο μου: να βγάζω τα μέλη τους ζητώντας ύστερα από τους 'μεγάλους' να τα ξαναβάλουν γιατί εγώ δεν μπορούσα. Κι αυτοί τα έβαζαν κι εγώ μετά τα ξανάβγαζα ζητώντας τους πάλι να τα ξαναβάλουν. Αυτό αποτελούσε ένα σημαντικό μέρος του παιχνιδιού με τις κούκλες. Η κούκλα γινόταν ένα μέσο επικοινωνίας και επαφής με τους άλλους.
Με το πέρασμα του χρόνου όλες αυτές οι κούκλες σκόρπισαν, υποπτεύομαι διαμελισμένες σε κούτες, ντουλάπια, σε αποθήκες, στον κήπο ...χάθηκαν. Το ίδιο και οι μορφές τους ξεθώριασαν από τη μνήμη μου. Ωστόσο, το παιχνίδι που μου χάρισαν έμεινε.
“Η μαμά μου δεν μαγείρευε ποτέ. Συνεχώς κάπνιζε και διάβαζε εφημερίδες. Στοίβες. Όταν μια φορά μαγείρεψε εγώ δεν έφαγα μπουκιά. Αυτό το κρυφτούλι κράτησε ως το 1988 που η μαμά μου πέθανε. Από τότε ποτέ μου δεν μαγείρεψα”.
DIARY OF AN UNBORN
Η συγκεκριμένη επιτοίχια εγκατάσταση έγινε στα πλαίσια της βιωματικής ομαδικής έκθεσης CHILDHOOD PROJECT. Οι καλλιτέχνες που συμμετείχαν εκτός από το εικαστικό τους έργο, "έγραψαν" ένα μικρό βιωματικό κείμενο που αφορά στην προσωπική τους εμπειρία από την παιδική ηλικία.
Το δικό μου έργο, είναι ένα σχόλιο σχετικά με τις προβολές που δέχεται η γυναίκα/παιδί, ακόμα και από τις πρώτες στιγμές της ζωής. Οι ρόλοι αυτοί την καλούν να αφομοιώσει (και να αφομοιωθεί) σε μια σειρά από κοινωνικούς ρόλους. Το ερώτημα που προκύπτει είναι εάν αυτοί οι ρόλοι είναι πραγματικά οι επιλογή της και αν ανταποκρίνονται πραγματικά στη δυναμική της.
«………Σελίδες από το βρεφικό ημερολόγιό μου. Δικές μου παιδικές φωτογραφίες στον τοίχο και κάποιων γυναικών της οικογένειας. Ανασύρω μνήμες, αξιολογώ τις επιλογές μου, αυτό-ψυχαναλύομαι και εκθέτω την παιδική μου ηλικία χωρίς αναστολές. Σχόλια, σελίδες από το “γράμμα” της Φαλάτσι, κείμενα παιδαγωγικής, αναμνήσεις, σύμβολα, porn pics, συνταγές μαγειρικής, οδηγίες θηλασμού, στερεότυπα, 80Βcups, συμπλέγματα, απόρριψη, αναζήτηση του Εαυτού και του Αλλού, (ακόμα), θυμός, μοναξιά, αναξιότητα, υστερία, ελλείψεις, κρύο...
«…Μωράκι μου. .
…γεννήθηκες κάποιον Απρίλιο και ζύγιζες 3,600….
Στο μαιευτήριο ήταν η θεία σου, ο παππούς σου…Μετά ήρθε και ο μπαμπάκας…
Η θεία έφερε ένα όμορφο ροζ κορμάκι με στάμπα μια κατάξανθη Barbie….
Οι νοσοκόμες διέκριναν από τις πρώτες σου στιγμές ότι θα γίνεις μια όμορφη γυναίκα…
Φαίνεται από το σχήμα του στόματός σου…από το μήκος των ποδιών σου…
Θα γίνεις μια υπέροχη γυναίκα και θα καταπιέζεις σε όλη σου τη ζωή τη δημιουργικότητά σου....
Θα προσπαθείς πάντα να χωρέσεις στο καλούπι:
της καλής κόρης,
της πρόθυμης για όλα, γκόμενας,
της καριερίστα,
της υπάκουης συζύγου,
της δειλής νοικοκυράς,
της πουτάνας,
της απατημένης,
της παλλακίδας,
της σκύλας,
του θύματος,
της γατούλας,
της μητέρας Παναγίας…
της μάνας που κομματιάζεται
της ανικανοποίητης Οσίας….
Θα γίνεις μια υπέροχη γυναίκα γιατί έτσι είναι γραφτό.. …
Καλώς ήρθες….»
Ελένη Καραγιάννη (κατάλογος CHILDHOOD ART PROJECT, Φεβ.2010)
Ετεροχρονισμένο μασκέ πάρτι, μέρος-1
Και ποιος δεν θυμάται τις συγκινήσεις της Αποκριάς. Την αναμονή, τις προσδοκίες, την ετοιμασία, το κομφετί και τις σερπαντίνες. Είναι αλήθεια ότι τα πράγματα έχουν άλλο βάρος στον κόσμο ενός παιδιού. Ατυχή μασκαρέματα και πάρτι που δεν πήγαμε, μηδαμινές –για τους μεγάλους – σκοτούρες που ανασύρουν ακόμη την γλυκόπικρη παιδική θλίψη.
Οι γονείς μου θεωρούσαν μάλλον μπελά και περιττό έξοδο τα καρναβάλια. Ήταν και άλλες εποχές κι έτσι κατέληξα βασίλισσα του χιονιού με την κουρτίνα από το παράθυρο της κουζίνας για φούστα πάνω από το άσπρο μου ζιβάγκο. Πέρασα ως πεντάχρονη μία πικρή Αποκριά ζηλεύοντας τις ωραίες έτοιμες στολές που φορούσαν τα άλλα παιδάκια.
Παρόλα αυτά η μητέρα μου είχε φροντίσει να φωτογραφηθώ, μες την παιδική μου φρίκη, στο σχολικό πάρτι. Η φωτογραφία αυτή διατήρησε απτή όχι μόνο την ανάμνηση μιας δυσαρέσκειας αλλά για περίεργο τρόπο και μια αίσθηση του εαυτού μου (ως μιας πολύ σκεπτικής βασίλισσας του χιονιού). Όταν μεγάλωσα η φωτογραφία βγήκε από το οικογενειακό λεύκωμα και όπου και να πήγα ταξίδευε μαζί μου.
΄Ετσι ξεκίνησα να ζητάω αντίστοιχες φωτογραφίες καρναβαλιών από τους φίλους μου για να τις παραθέσω με την δική μου. Στην πορεία, η ιδέα να βρεθώ στο ζωγραφικό χώρο ενός χαρτιού με τους φίλους που απέκτησα στην ενήλικη ζωή μου, όλοι παιδιά σ΄ένα ετεροχρονισμένο μασκέ πάρτι άρχισε να μου προξενεί χαρά και συγκίνηση. Σ΄αυτό το πάρτι η φούστα-κουρτίνα υποβαθμίζεται σε άσχετη λεπτομέρεια.
Εννοείτε ότι οι παλιές φωτογραφίες βρίσκονται σε λάθος μέρη, σε ψηλά πατάρια, είναι χαμένες, ξέθωρες, κάποιοι βαριούνται να ψάχνουν, άλλοι ξεχνούν. Φωτογραφίες που δεν βρέθηκαν ή δεν έφτασαν εγκαίρως και οι διαστάσεις του υλικού (χαρτόνι 60Χ80) με ανάγκασαν να σχεδιάσω το πάρτι μου τμηματικά. Στο μασκέ πάρτι – μέρος-1 εικονίζομαι με μερικούς από τους στενότερους φίλους μου σε βάθος χρόνου. Ο Αντώνης, η Μάγκυ, η Νατάσα, ο Γιάννης, η Κέλλυ. Καλεσμένα και τ΄αδέρφια – εννοείτε - όπως θα γίνονταν και στην πραγματικότητα. Η Πόπη, η Δέσποινα, η Μαρία, ο Νίκος, η Στέλλα.
Μετά το μέρος-1 περιμένω να συμπληρωθεί το μέρος-2 ενώ πειραματίζομαι με άλλα υλικά και διαστάσεις.
Το πάρτι συνεχίζεται.
Η ζωγραφική είναι μια καταγραφή της ψυχής μου...
Η αποτύπωση των καθημερινών εικόνων καθώς και των συναισθημάτων μου. Καλλιτέχνες όπως ο Miro,Pollock,Kokoshcha,Warhol,Kandinsky,Bacon,Picasso με επηρέασαν καταλυτικά. Ο κόσμος της θάλλασας,τα ζώα και γενικότερα η φύση ειναι πηγή έμνευσης για μένα. Ο μικρόκοσμος γεμάτος σχήματα και περίεργες φόρμες πάντα με γοήτευε. Κόκκινο,κίτρινο,πράσινο και μπλέ,χρώματα φωτεινά και καθαρά γεμάτα ενέργεια. Σαν αυτά που χρησιμοποιούν τα μικρά παιδιά. Οι φόρμες πάλλονται με τα χρώματα που οριοθετούνται από την απλή μαύρη γραμμή,γραμμή που άλλοτε ειναι κυματιστή,ευθυτενής,διαγώνια δίνει κίνηση και οριοθετεί,δημιουργεί τον χώρο. Τα έντονα χρώματα εκφράζουν τα συναισθήματα μου. Τα ερεθίσματα απο το περιβάλλον με οδηγούν να εκφραστώ,να δώσω μορφή στους πινακές μου. Μια διάσταση διαφορετική,ένα σχόλιο για αυτά που βλέπω γύρω μου.
Παρότι ήμουνα από τα πρώτα παιδιά στην οικογένεια και είχα πάρα πολλά βιομηχανικά παιχνίδια και κυρίως κούκλες, τ’ αγαπημένα μου παιχνίδια ήταν οτιδήποτε είχε σχέση με το δρόμο.
Μεγαλωμένη στη Χώρα της Νάξου σε συνοικία χωρίς αυτοκίνητα και με ελευθερία μετακίνησης στις διπλανές γειτονιές, τα σοκάκια και οι αλάνες της πόλης είχαν γίνει ο μικρόκοσμός μου. Ήταν τόσο μεγάλη η λαχτάρα μου να βγω έξω να συναντήσω τους φίλους μου να παίξω που δεν έκλεινα ποτέ πίσω μου την πόρτα του σπιτιού και πάντα ακούγονταν η ίδια κουβέντα από τη μαμά μου <<εσένα σε βάρκα σε γέννησα;>> Ήταν ένας κόσμος στον οποίο δεν υπήρχαν οι μεγάλοι και τα μη τους, ήταν ο κόσμος της φαντασίας μας και της δράσης μας.
Τα παιχνίδια μας δεν είχαν πάντοτε παιδαγωγικό χαρακτήρα αφού συχνά εμπεριείχαν το στοιχείο της βίας ως μέσο επιβολής ή εκτόνωσης, σε κάθε περίπτωση όμως γίνονταν αιτία δημιουργίας κι ευρηματικότητας. Σε κάθε προστατευμένη γωνιά μιας γειτονιάς <<χτίζαμε το σπίτι μας>>, οριοθετούσαμε ένα χώρο με πέτρες και ξύλα, δημιουργώντας μια κάτοψη οικίας όπου μέσα σε αυτή στήναμε το νοικοκυριό μας με αντικείμενα αυτοσχέδια ή συλλεγμένα από σκουπίδια που μαζεύαμε από γειτονιές και τις παραλίες του νησιού. Δημιουργούσαμε οικογένειες και παίρναμε ρόλους , γινόμασταν οι αρχιτέκτονες, οι κατασκευαστές, και οι νομοθέτες του δικού μας κόσμου!
Το έργο ‘Still life’ επειχειρεί να ερευνήσει συγεκριμένες εσωτερικές και ψυχικές καταστάσεις που δομούνται και παράγονται μέσα από τον κοινωνικό θεσμό της οικογένειας. Η μαρτυρία που φανερώνει μια φωτογραφία οτι αυτό το γεγονός συνέβη, η αναγνώριση του εαυτού μου σε συγγενικά πρόσωπα έφεραν στην επιφάνεια το τρίπτυχο φωτογραφιών που λειτουργούν συνδετικά , ως ένα εγχείρημα να συμφιλιωθώ με τον τρόμο και τη γοητεία της παραγματικότητας του ‘πράγματος’ που απεικονίζεται, παρουσιάζεται, εμφανίζεται σε μια οικογενειακή φωτογραφία.
Το σπίτι των γονιών, η γυναικεία φιγούρα-μητέρα λειτουργούν ως κυψέλες μνήμης. Οι εικόνες που παράγονται εχουν χαρακτήρα καταγραφής σε μια προσπάθεια να αναδειχτούν οι ρόλοι και οι σημασίες των προσώπων μέσα στην οικογένεια.
MAGNET CHILD
Ο κόσμος των μεγάλων έχει ρίζες βαθειές σ’ ένα παιδικό,που χάνεται στη λήθη.
Τα χρόνια είναι σαν μαγνήτες συσσωρευμένοι μαζί με τις μνήμες μιας ανέμελης ζωής.
Περιπλέκω την ύλη…..σύρμα……χαρτί…….χρώμα……..σε μια ατέρμονη διαδικασία για να χαθώ σ’ αυτόν τον μαγνητικό παιδικό κόσμο,λησμονώντας για λίγο τον κόσμο των μεγάλων,όπου
βρέθηκα,λες,ξαφνικά κι αναπάντεχα.
Ενα μαγικό δάσος,όπου μαγνητίζει εξωτικά πουλιά,περίεργα έντομα κι ότι άλλο μπορεί να γεννήσει ο μαγικός κόσμος κάθε παιδιού.
ΜΑΡΙΑ ΞΕΝΟΥΛΗ
ΕΛΠΙΔΑ ΠΑΝΟΝΙΔΟΥ – STATEMENT CHILDHOOD
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, το μέσο που είχα επιλέξει για να πω αυτά που ήθελα, ήταν και συνεχίζει να είναι η τέχνη. Για μένα η τέχνη είναι μια ολόκληρη χωρά, που με προσκάλεσε από πολύ νωρίς να την εξερευνήσω, να γνωρίσω τις όμορφες και τις άγριες πλευρές τις, να μάθω την γλώσσα της και να ταξιδεύω συνεχώς προς τα εκεί… μέχρι να γίνω μόνιμος κάτοικος. Το ταξίδι μέσω της τέχνης είναι το πιο απελευθερωτικό και ειλικρινές ταξίδι προς την πιο αθέατη πλευρά του εαυτού μου. Πολλές φορές λειτουργούσε ως αερόστατο και άλλες σαν σανίδα σωτηρίας.
Πριν 9 χρόνια περίπου, έπειτα από αρκετό πειραματισμό, μέσα από την ζωγραφική μου ξεπήδησε το παιδί, ως σύμβολο και οδηγός που προσκαλεί τον θεατή να ταξιδέψει στο δικό του εσωτερικό τοπίο. Αγαπημένα μου μέσα, το μελάνι σε χαρτί η σε καμβά, άσπρο μαύρο, μέσα από την απόλυτη αντίθεση το αποτέλεσμα είναι μαγικό. Βοηθά στην αίσθησης χωροχρόνου και στην ονειρική διάσταση με τον τρόπο του. Ακόμη το κολάζ, το παιχνίδι με τα χρωματιστά κομμάτια και τον όγκο, τις διαστάσεις είναι ένα αγαπημένο μέσο που συνδυάζει την δημιουργία με το παιχνίδι.
Εκτός από το ταξίδι της τέχνης, το ταξίδι στην χώρα των παιδιών μέσω της τέχνης είναι μια άλλη συναρπαστική εμπειρία. Η διδασκαλία, τα 12 τελευταία χρόνια, σε παιδιά και εφήβους συνέβαλλε στην γνωριμία μου με την «πραγματική» διάσταση της παιδικότητας και με βοηθά εμπνέοντας με σε αυτήν την έρευνα της δουλειάς μου που σχετίζεται με τα παιδιά.
Το project childhood είναι για μένα μια αφορμή και μια ευκαιρία να ολοκληρώσω αυτόν τον κύκλο της δουλειάς μου, που αφορά το παιδί, το οποίο πρόκειται να «ενηλικιωθεί». Θεωρώ ότι είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα εικαστική πρόταση που συνδυάζεται με μια εξαιρετική ανθρώπινη πρόθεση, να συμβάλει στην βελτίωση της ζωής κάποιων παιδιών.
Το έργο αυτό συνδέεται με μια ανάμνηση της παιδικής μου ηλικίας.
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο κέντρο της πόλης κι η αρχική μου επαφή με τα ζώα περιορίστηκε στο να ταίζω τα αδέσποτα γατιά της γειτονιάς.Οι ακάλεστοι μουσαφίρηδες πηδούσαν στα κεραμίδια της απέναντι στέγης κι έτσι κάθε απόγευμα είχαμε τη συνάντησή μας.
Μέσα απ’αυτήν την καθημερινή διαδικασία ,προέκυψε κι ένα συμπέρασμα: επιβιώνει πάντα ο ισχυρός!
Ένα συμπέρασμα που άλλους τους σοκάρει κι άλλους τους ενεργοποιεί, φάνηκε για μένα πάντα δύσκολο ...
Η ανάγκη αιτιολόγησης στα πράγματα: γιατί να συμβαίνει αυτό;
Όσο ουτοπική κι άν είναι η διαδικασία ,αυτό είναι ένα ερώτημα που με απασχολεί από μικρή κι επιθυμώ να επαναδιατυπώσω μέσα απ’αυτό το έργο.
.JPG)
Όταν με τιμωρούν, εγώ αρχίζω να μιλώ μιαν άλλη γλώσσα.
Όταν με τιμωρούν, αρχίζω να μιλώ άλλη γλώσσα.
Όταν με τιμωρούν, μιλώ άλλη γλώσσα.
Μάνος Κορνελάκης
Απ’ το σκοτάδι ξεκινώ και μ’ ένα φως γεννιέμαι.
Ανοίγουν αισθήσεις παντού στο κορμί μου.
Κάθε κύτταρο ανασαίνει, και θυμάται... Ακαριαία:
Πρωτόγνωρα οικείος κόσμος – Ζωή ξανά!
Όνειρο κι εφιάλτης.
Χρώματα, σχήματα, επίπεδα, προοπτικές, σκίαση, όψεις και χρόνος...
Ήχοι, θόρυβοι, ρυθμοί, μελωδίες, τραγούδια, παύσεις και λέξεις...
Οσμές, μπόχες, δυσωδίες, μυρωδιές, βρώμες κι αρώματα, μέθη...
Ξινό, γλυκό, αλμυρό, πικάντικο, νερόβραστο, πικρό, πείνα και δίψα...
Επιφάνειες, θερμοκρασίες, υφές, γαργαλητό, ηδονή και πόνος...
Βρέφος. Παιδί. Έφηβος. Νέος. Μεσήλικας. Γέρος. Υπερήλικας.
Αν τα καταφέρω...
Σπίτι. Σχολείο. Πανεπιστήμιο. Στρατός. Δουλειά. Γάμος. Διαζύγιο.
Αν δεν τα καταφέρω...
Πρόλαβα και μεγάλωσα, ενώ εσύ ακόμα με μαλώνεις
όποτε δεν πληρώ τις φιλοδοξίες σου.
Οι μνημικές μου εικόνες δεν μ’ απατούν – μου προορίζεις:
Φόβο... Θυμό... Άγχος... Ντροπή... Κατάθλιψη... Παραίτηση.
Φτου και βγαίνω!
Μαρία Περρή
«Στην μνήμη του ονείρου ΙΙ»
Ακόμα έχω άνθη άφθονα και τρυφερά
Της παιδικότητάς μου πέταλα.
Μ’ αυτά μπορώ να ντύσω και να στολίσω
Τη γη που το χαμένο μου όνειρο θα αφήσω.
Κι εκεί μετά, σε κάποιου ιερού ναού την αποθήκη,
Κάθε στεφάνι θα φυλάξω πολύ προσεκτικά,
Στα σκοτεινά, μα που και που στα φανερά
Θα τα αφήνω επιδεικτικά.
Να μου θυμίζουν θέλω ξανά και ξανά
Πως η ταφή δεν σβήνει,
μόνο ορίζει το πριν και το μετά.
Πριν ήμουν παιδί
Ίδιο ολάνθιστο λουλούδι.
Τώρα Μεγάλη,
Το μόνο που μπορώ…
Στη μνήμη του να προσκυνώ.
(καλοκαίρι 2009)
Separately
Δύο Παραλλαγές στον ίδιο τόνο
«Κάποτε ήταν μια πάπια που έκανε ένα παπάκι που δεν το ήθελε, έτσι πήγαμε με τη θεία σου και το πήραμε», (παραμύθι της παιδικής μου ηλικίας από τη μαμά). Φυσικά δεν ρώτησα ποτέ τι απέγινε το παπάκι, γιατί ήμουν σίγουρη ότι είχε ψοφήσει όπως συνέβαινε και με τα υπόλοιπα παπάκια στο κοτέτσι μας.
Μετά από 10 χρόνια κλήθηκα να ταυτιστώ με το παπάκι κι έτσι το κοτέτσι πήρε άλλες διαστάσεις και το παραμύθι άλλαξε.
Για τη γραφή, Ι.Σ.
ΕΚΕΙΝΗ-Η-ΤΟΤΕ πήγε αλλού να δώσει ΚΑΤΙ.
ΑΥΤΗ-Η-ΤΩΡΑ πήγε στο αλλού να πάρει ΚΑΤΙ.
ΕΚΕΙΝΗ-Η-ΤΟΤΕ έβαλε το ΚΑΤΙ μέσα σε μια κούτα κι ΑΥΤΗ-Η-ΤΩΡΑ το άνοιξε.
ΕΚΕΙΝΗ-Η-ΤΟΤΕ έδωσε το σώμα(και τα υπόλοιπα).
ΑΥΤΗ-Η-ΤΩΡΑ κάλυψε τα υπόλοιπα(και το σώμα).
Το ΚΑΤΙ ακόμα ψάχνει και τα λοιπά του σώματος.
Ψάχνει να πει Τι.
Για τη μεταγραφή, Ι.Σ.
Φωτογραφίζω τους ανθρώπους στο χώρο όπου ζουν ή εργάζονται με τρόπο που θυμίζει φωτογραφικό ντοκουμέντο. Διατηρώντας το στοιχείο του ρεαλισμού αλλά και με αναφορά στη ζωγραφική παράδοση του πορτραίτου, χρησιμοποιώ τα έπιπλα και μικροαντικείμενα που περιστοιχίζουν τα μοντέλα μου –αντί για τη χειρονομία (gesture)- ως πηγή πληροφοριών για την ταυτότητά τους.
Στο Interlude 46 βλέπουμε μία μητέρα να κοιτάζει το μωρό της το οποίο την κοιτάζει κι αυτό. Σε αντίθεση με το πρόσωπο του μωρού που φαίνεται καθαρά, το πρόσωπο της μητέρας κρύβεται από τα μαλλιά της, πράγμα που εμποδίζει το θεατή να δει την έκφρασή της. Η αποστασιοποίηση των προσώπων (κρύβονται, δεν κοιτάζουν την κάμερα κλπ) μεταφέρει το “σημείο έντασης” -το κατά Barthes “punctum” της εικόνας- στις λεπτομέρειες όπως το στραβό αμπαζούρ του φωτιστικού στον τοίχο, δημιουργώντας μια ανοίκεια αίσθηση που διαταράσσει την κατά τα άλλα συμμετρική σύνθεση.
Επιδιώκοντας να προσθέσω ένα ακόμα επίπεδο αφήγησης παραθέτω μαζί με τη φωτογραφία απόσπασμα κειμένου το οποία συνέθεσα από κείμενα που βρήκα στο Google, βάζοντας σαν θέμα αναζήτησης την λεκτική περιγραφή της φωτογραφίας. Ο θεατής καλείται να χρησιμοποιήσει αυτά τα κείμενα συμβάλλοντας έτσι στη δημιουργία ενός υποθετικού ή λανθάνοντος αφηγηματικού περιεχομένου.
Οι παιδικές μνήμες είναι εγγεγραμμένες στην πιο βαθιά συνείδηση του ανθρώπου κυρίως τα πρώτα πέντε χρόνια στην ζωή μας. Εικόνες , ήχοι, αγγίγματα, μυρωδιές οργανώθηκαν και κατηγοριοποιήθηκαν μέσα μας σε ένα φωτεινό μονοπάτι μέσω του παιχνιδιού. Το παιχνίδι προσανατόλισε την συμπεριφορά μας και τον βαθμό ένταξης μας μέσα στην κοινωνία.. Η χαρά είναι συνώνυμο του παιχνιδιού και της ευεξίας. Το παιχνίδι είναι στοιχείο που παρατηρείτε σε όλα τα θηλαστικά και χρησιμεύει ως κώδικας επικοινωνίας σε μια ομάδα. Παιδιά που δεν έπαιξαν αρκετά στα παιδικά τους χρόνια θα είναι σίγουρα άνθρωποι με προβλήματα συμπεριφοράς προς την κοινωνία.
Ο Μελένιος Κήπος
Οι εικόνες της Έρης Σκυργιάννη ταυτίζονται με την πλαστική ύλη που τις δομεί (όπως συμβαίνει στη γλυπτική). Η μορφολογία τους απεικονίζει την κοσμοθεωρία της για τη γλυκειά πλευρά της ζωής: o κόσμος της είναι πολύχρωμος, ρευστός, αέναα μεταβαλλόμενος, στρογγυλεμένος, γυαλιστερός με όψη σταγόνων μελιού. Η ρευστότητα του μελιού, η ανάμιξή του με εδώδιμες ύλες διαφορετικών χρωμάτων και πυκνοτήτων και τα οπτικά παράγωγα που προκύπτουν, ήταν (και είναι) ένα παιχνίδι αλχημιστικό, μια διαδικασία μαγική που της προκαλούσε τέρψη και ευφορία κατά τη διάρκεια της παιδικής της ηλικίας και που τελικά συνεχίζει να της επιφέρει το ίδιο αποτέλεσμα χρησιμοποιώντας βιομηχανικά υλικά και ακρυλικά χρώματα που έχουν την ίδια με το μέλι πυκνότητα. Η τελική μορφή των έργων της είναι σημειολογικά ανάλογη με το φωτογραφικό στιγμιότυπο. Η σκληρή τους ανάγλυφη επιφάνεια οπτικοποιεί το σταμάτημα του χωροχρόνου, ενώ η γυαλιστερή «υγρή» υφή και οι ρέουσες καμπύλες συμβολίζουν την αέναη των πάντων ροή.
Στη σειρά των έργων για το The Childhood Art Project,
η Έρη Σκυργιάννη παρουσιάζει ένα περιβάλλον που υπήρξε για την ίδια τόπος ατελείωτων ωρών παιχνιδιού.
Τον Κήπο.
Έρη Σκυργιάννη
Νοέμβριος 2009
ΤΟ ΞΕΣΚΑΤΩΜΑ ΤΟΥ ΜΩΡΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΗ
Λίγα λόγια για το έργο: Το έργο «Το ξεσκάτωμα του μωρού είναι τέχνη» είναι μια σάτιρα πάνω στην έννοια του ωραίου και του καλλιτεχνικού. Ο καλλιτέχνης καθαρίζει την κόρη του που μόλις τα έκανε επάνω της και παράλληλα σχολιάζει τους στόχους και της προοπτικές της σύγχρονης τέχνης. Η «παιδικότητα» με την οποία αντιμετωπίζει ο καλλιτέχνης το ίδιο του το παιδί επαναπροσδιορίζει τη σχέση γονέα-παιδιού σε ένα μη ανταγωνιστικό πλαίσιο απαλλαγμένο από κάθε στοιχείο εξουσίας και κυριαρχίας
Κορίτσι και γυναίκα.
Το κορίτσι θα γίνει γυναίκα. Ποιά εικόνα έχει η μικρή για την μέλλουσα μορφή της; Το κορίτσι επιχειρεί να καταλάβει τον εαυτό του σαν ενήλικο μέσα από πρότυπα και καταναλωτικά βοηθήματα.
Η γυναίκα ήταν κάποτε κορίτσι.
Η μορφή έχει αλλάξει αλλά η παιδικότητα παραμένει και καθορίζει τον ενήλικο βίο.
.jpg)
Υπήρχε τάξη. Ο πατέρας δημοσιογράφος. Η μητέρα φιλόλογος. Ο πατέρας αρχισυντάκτης εξωτερικής ειδησιογραφίας, κλείνει το πρωτοσέλιδο πριν οι πλάκες τσίγκου φύγουν για το τυπογραφείο. Δουλεύει νύχτα, κοιμάται μέρα. Τον ξυπνάμε για να φάει και να συνυπάρξουμε τις ώρες των τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων. Παράλληλα κάνει ραδιόφωνο, γιατί έχει και υπέροχη φωνή. Κάνει και άλλα. Η μητέρα με τον Όμηρο, τον Ηρόδοτο και κάτι άλλους ωραίους και δύσκολους κάνει τα του σπιτιού τα θαύματα τα μεγάλα. Και αγκαλιάζει με χαμόγελο και δυόσμο εμένα, τη μικρή μου αδερφή και εκατοντάδες άλλων παιδιών καθημερινά.
Υπάρχει τάξη. Έμαθα να μαθαίνω γρήγορα ποιο σανίδι του πατώματος ποιου δωματίου του κάθε καινούριου μας σπιτιού τρίζει, να μην το πατάω. Πού είναι το Ναγκόρνο- Καραμπάχ. Και διασκέδαζα με τα παράξενα ονόματα των πρωθυπουργών και προέδρων των χωρών του πλανήτη μας. Διασκέδαζα ακόμη περισσότερο με την ταχύτητα και την ακρίβεια που απαιτούσαν οι καθημερινές μας κινήσεις, ενόσω παίζαμε το αγαπημένο μας παιχνίδι «ησυχία, ο μπαμπάς κοιμάται». Ή το άλλο που το λέγαμε «η ορθογραφία έχει πάλι αϋπνίες». Τον Αχιλλέα ήθελα να τον φτύσω στην αρχή, μετά τον αγάπησα. Περισσότερο αγάπησα τις λέξεις που και οι δυο τους μού μάθανε: «μίλησέ μου» και «δεν πειράζει».
Υπήρχε τάξη. Η τάξη έφτιαξε ένα μπαούλο. Πάνω σε αυτό το μπαούλο αποκοιμήθηκα πριν από λίγες μέρες, δήθεν κουρασμένος από τη νέα μου μετακόμιση. Τα όνειρα είπανε πως είναι ασπρόμαυρα. Μπα!
Ευτυχισμένες Μέρες ΝΟ 1
Αυτό το έργο είναι από μία σειρά πορτραίτων με τον γενικό τίτλο Ευτυχισμένες Μέρες. Σε αυτή την σειρά πρόσωπα καλύπτονται ή συνυπάρχουν από σύμβολα σχετικά με τον αέναο κύκλο της ζωής. Όπως στο έργο Ευτυχισμένες Μέρες του Σάμουελ Μπέκετ οι ηθοποιοί βυθίζονται μέχρι το λαιμό στον χρόνο που συσσωρεύεται γύρω τους, οι Ευτυχισμένες Μέρες του Τσεριώνη αποτελούν ένα σχόλιο επάνω στον χρόνο που μας περικλείει. Κατά κανόνα ο Τσεριώνης δουλεύει τα έργα του προσχεδιακά πρώτα σε κολλάζ με πραγματικές εικόνες από περιοδικά και αφού καταλήξει στην σύνθεση που τον ενδιαφέρει, ζωγραφίζει το έργο σε μεγάλη διάσταση. Επίσης επιλέγει να χρησιμοποιεί μία κατεξοχήν μονοχρωματική παλέτα, επειδή αυτή εξυπηρετεί την οικονομία της σύνθεσης. Ο Τσεριώνης λέει για το έργο του: «Φαντάσου να οδηγεί κάποιος με μεγάλη ταχύτητα σε ένα δρόμο στον οποίο βλέπει γιγαντοαφίσες, από τις οποίες τελικά συγκρατεί μόνο τις εικόνες που έχει εγγράψει ήδη στο υποσυνείδητό του.»
Τίτλος“Beauty Interrupted”
Video HI 8
Στο video “Beauty Interrupted”, εικόνες ηρεμίας και γαλήνης, από ένα μωρό που κοιμάται και ενός αγρού με λουλούδια αντιπαραβάλλονται με εικόνες έντασης και βίας υπό τη μορφή ντοκουμέντων. Ο θεατής είναι σε δίλημμα, εάν αυτά που βλέπει συμβαίνουν στο όνειρο του παιδιού ή παράλληλα σε κάποιο άλλο μέρος του κόσμου.
Ιανουάριος 2010
Γιατί CHILDHOOD PROJECT;
Πάντα όταν ερχόταν η στιγμή να επιλέξω νέα θεματική για το εικαστικό μου έργο, κατέληγα, χωρίς να το συνειδητοποιώ, σε μια βιωματική καταγραφή.
Ότι συνέβαινε, ότι προβλημάτιζε το μυαλό και τη ζωή μου, γινόταν το αντικείμενο των εικαστικών αναζητήσεων.
Έτσι ακριβώς έγινε και με το CHILDHOOD. Μέσα από την προσωπική “ψυχανάλυση”, κατανόησα ότι η παιδική ηλικία είναι η καθοριστική αρχή για μια σειρά από συνήθειες, δεξιότητες, στάσεις και λάθη στην ενήλικη ζωή. Αυτό ήταν το νέο μου θέμα. Δεν αρκούσε όμως μόνο η δική μου εμπειρία. Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να ακουστούν και οι εμπειρίες άλλων εικαστικών.
Χωρίς να το σκεφτώ πολύ, έτσι ώστε να αποκτήσω αναστολές, άρχισα να προσκαλώ κόσμο, να πλαισιώσει με βιωματική διάθεση την ιδέα για μια ομαδική έκθεση με θέμα την παιδική ηλικία. Το project γεννήθηκε. Project, για την πολύπλευρη και ετερόκλητη προσέγγιση του κάθε εικαστικού.
Είμαι ιδιαίτερα συγκινημένη και απόλυτα ικανοποιημένη από την ανταπόκριση και τον ενθουσιασμό των εικαστικών που δέχτηκαν να δημιουργήσουν-καταθέσουν το προσωπικό τους έργο, να ανασύρουν τις δικές τους πληγές, τις δικές τους ηδονές και αναμνήσεις,. Μέχρι την τελευταία στιγμή ο ενθουσιασμός τους και η εμπιστοσύνη που μου έδειξαν ήταν περισσότερο από συγκινητική. Η ανταπόκριση ήταν ανέλπιστα άμεση και ενθουσιώδεις. Μάλιστα, οι εικαστικοί που ανταποκρίθηκαν ήταν περισσότεροι από όσους μπορούσε ο χώρος να σηκώσει για αυτό και ήρθα στη δύσκολη θέση να αρνηθώ σε κάποιους.
Όλα έγιναν γρήγορα και χωρίς δυσκολίες. Η θετική ανταπόκριση του ΜΗΤΕΡΑ, η διάθεση του κ. Π. Βέργου να διευθυνει τη δημοπρασία, η υποστήριξη του ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ και η προθυμία τους να προσφέρουν τον χώρο του Μελίνα Μερκούρη και η σημαντική χορηγία του ΔΗΜΟΥ ΙΛΙΟΥ στην κάλυψη του τεχνικού εξοπλισμού και του καταλόγου των έργων. Όλα γρήγορα και άμεσα. Σα να ήταν γραφτό να γίνει αυτή η έκθεση.
Για τον επισκέπτη της έκθεσης, ας έχει στο νου του ότι δεν ήρθε να δει στερεότυπες εικόνες, που συνοδεύουν τα παιδικά παραμύθια, αλλά μια εικονογράφηση όλων των διαστάσεων των συναισθημάτων που αφορούν στην εμπειρία της παιδικής ηλικίας.
Για τον θεατή που είναι εξοικειωμένος περισσότερο με την περιγραφική ζωγραφική και λιγότερο με τα σύγχρονα εκφραστικά μέσα, η προτροπή είναι να αφεθεί, να αφουγκραστεί τους ψίθυρους, τα χαμόγελα, την ειρωνεία, το θυμό, τη μοναξιά, την προσμονή και το λυγμό της παιδικής ηλικίας.
Για τον επισκέπτη που ήρθε προετοιμασμένος να απολαύσει καινοτομίες και πειραματικές τάσεις, η προτροπή είναι να έχει στο νου ότι η έκθεση, έκτος από εικαστικό project, είναι και μια κατάθεση από ψυχής και της ψυχής των εικαστικών, στην παιδική ηλικία και ειδικά στις πολλαπλές ανάγκες των παιδιών του ιδρύματος ΜΗΤΕΡΑ.
Ελένη Καραγιάννη
Εικαστικός/ επιμελήτρια
του Childhood Project.
Εικαστικο project- έκθεση με σκοπό την βιωματική προσέγγιση της θεματικής της παιδικής ηλικίας.
Το θέμα Παιδική ηλικία απασχολεί όπως είναι γνωστό, όλα τα επιστημονικά πεδία που μελετάνε τον άνθρωπο (Ιατρική, ψυχιατρική, ψυχολογία, κοινωνικές επιστήμες κ.α.). Αδιαμφισβήτητα είναι ένα γοητευτικό θέμα, κυρίως για το λογο ότι βρίσκει αναφορά στην ενήλικη ζωή. Oλοι φέρουμε αναμνήσεις, εικόνες, κομμάτια από το σύνολο των αλληλεπιδράσεων εκείνης της εποχής, που τελικά στιγματίζουν την υπόλοιπη ζωή μας.
Πρόθεσή μας στο Childhood, είναι να διερευνηθούν θέματα που αφορούν στην παιδική ηλικία, με κύριο μεθοδολογικό εργαλείο, τα εικαστικά μέσα.
Οι εικαστικοί που λαμβάνουν μέρος έχουν κληθεί να δημιουργήσουν «προσωπικά-βιωματικά» έργα από την παιδική τους ηλικία. Η παρότρυνση είναι, όχι απλώς να απεικονίσουν παιδικά θέματα, αλλά να ανασύρουν αναμνήσεις, εικόνες, αισθήσεις από εκείνα τα χρόνια, παρουσιάζοντας πλευρές της παιδικής ηλικίας που άλλοτε είναι ευχάριστες και άλλοτε «άβολες».
Αυτή η καταγραφή, θα έχει ως προέκταση να σχολιαστούν/ερευνηθούν κοινωνικό-πολιτισμικά προβλήματα, στερεότυπα, τραυματικές προβολές, γονική απόρριψη, κακοποίηση και όλα εκείνα τα «δύσκολα» θέματα που σχετίζονται με την παιδική ηλικία.
Γιατί CHILDHOOD PROJECT;
Πάντα όταν ερχόταν η στιγμή να επιλέξω νέα θεματική για το εικαστικό μου έργο, κατέληγα, χωρίς να το συνειδητοποιώ, σε μια βιωματική καταγραφή.
Ότι συνέβαινε, ότι προβλημάτιζε το μυαλό και τη ζωή μου, γινόταν το αντικείμενο των εικαστικών αναζητήσεων.
Έτσι ακριβώς έγινε και με το CHILDHOOD. Μέσα από την προσωπική “ψυχανάλυση”, κατανόησα ότι η παιδική ηλικία είναι η καθοριστική αρχή για μια σειρά από συνήθειες, δεξιότητες, στάσεις και λάθη στην ενήλικη ζωή. Αυτό ήταν το νέο μου θέμα. Δεν αρκούσε όμως μόνο η δική μου εμπειρία. Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να ακουστούν και οι εμπειρίες άλλων εικαστικών.
Χωρίς να το σκεφτώ πολύ, έτσι ώστε να αποκτήσω αναστολές, άρχισα να προσκαλώ κόσμο, να πλαισιώσει με βιωματική διάθεση την ιδέα για μια ομαδική έκθεση με θέμα την παιδική ηλικία. Το project γεννήθηκε. Project, για την πολύπλευρη και ετερόκλητη προσέγγιση του κάθε εικαστικού.
Είμαι ιδιαίτερα συγκινημένη και απόλυτα ικανοποιημένη από την ανταπόκριση και τον ενθουσιασμό των εικαστικών που δέχτηκαν να δημιουργήσουν-καταθέσουν το προσωπικό τους έργο, να ανασύρουν τις δικές τους πληγές, τις δικές τους ηδονές και αναμνήσεις,. Μέχρι την τελευταία στιγμή ο ενθουσιασμός τους και η εμπιστοσύνη που μου έδειξαν ήταν περισσότερο από συγκινητική. Η ανταπόκριση ήταν ανέλπιστα άμεση και ενθουσιώδεις. Μάλιστα, οι εικαστικοί που ανταποκρίθηκαν ήταν περισσότεροι από όσους μπορούσε ο χώρος να σηκώσει για αυτό και ήρθα στη δύσκολη θέση να αρνηθώ σε κάποιους.
Όλα έγιναν γρήγορα και χωρίς δυσκολίες. Η θετική ανταπόκριση του ΜΗΤΕΡΑ, η διάθεση του κ. Π. Βέργου να διευθυνει τη δημοπρασία, η υποστήριξη του ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ και η προθυμία τους να προσφέρουν τον χώρο του Μελίνα Μερκούρη και η σημαντική χορηγία του ΔΗΜΟΥ ΙΛΙΟΥ στην κάλυψη του τεχνικού εξοπλισμού και του καταλόγου των έργων. Όλα γρήγορα και άμεσα. Σα να ήταν γραφτό να γίνει αυτή η έκθεση.
Για τον επισκέπτη της έκθεσης, ας έχει στο νου του ότι δεν ήρθε να δει στερεότυπες εικόνες, που συνοδεύουν τα παιδικά παραμύθια, αλλά μια εικονογράφηση όλων των διαστάσεων των συναισθημάτων που αφορούν στην εμπειρία της παιδικής ηλικίας.
Για τον θεατή που είναι εξοικειωμένος περισσότερο με την περιγραφική ζωγραφική και λιγότερο με τα σύγχρονα εκφραστικά μέσα, η προτροπή είναι να αφεθεί, να αφουγκραστεί τους ψίθυρους, τα χαμόγελα, την ειρωνεία, το θυμό, τη μοναξιά, την προσμονή και το λυγμό της παιδικής ηλικίας.
Για τον επισκέπτη που ήρθε προετοιμασμένος να απολαύσει καινοτομίες και πειραματικές τάσεις, η προτροπή είναι να έχει στο νου ότι η έκθεση, έκτος από εικαστικό project, είναι και μια κατάθεση από ψυχής και της ψυχής των εικαστικών, στην παιδική ηλικία και ειδικά στις πολλαπλές ανάγκες των παιδιών του ιδρύματος ΜΗΤΕΡΑ.
Ελένη Καραγιάννη
Εικαστικός/ επιμελήτρια
του Childhood Project.
Εικαστικο project- έκθεση με σκοπό την βιωματική προσέγγιση της θεματικής της παιδικής ηλικίας.
Το θέμα Παιδική ηλικία απασχολεί όπως είναι γνωστό, όλα τα επιστημονικά πεδία που μελετάνε τον άνθρωπο (Ιατρική, ψυχιατρική, ψυχολογία, κοινωνικές επιστήμες κ.α.). Αδιαμφισβήτητα είναι ένα γοητευτικό θέμα, κυρίως για το λογο ότι βρίσκει αναφορά στην ενήλικη ζωή. Oλοι φέρουμε αναμνήσεις, εικόνες, κομμάτια από το σύνολο των αλληλεπιδράσεων εκείνης της εποχής, που τελικά στιγματίζουν την υπόλοιπη ζωή μας.
Πρόθεσή μας στο Childhood, είναι να διερευνηθούν θέματα που αφορούν στην παιδική ηλικία, με κύριο μεθοδολογικό εργαλείο, τα εικαστικά μέσα.
Οι εικαστικοί που λαμβάνουν μέρος έχουν κληθεί να δημιουργήσουν «προσωπικά-βιωματικά» έργα από την παιδική τους ηλικία. Η παρότρυνση είναι, όχι απλώς να απεικονίσουν παιδικά θέματα, αλλά να ανασύρουν αναμνήσεις, εικόνες, αισθήσεις από εκείνα τα χρόνια, παρουσιάζοντας πλευρές της παιδικής ηλικίας που άλλοτε είναι ευχάριστες και άλλοτε «άβολες».
Αυτή η καταγραφή, θα έχει ως προέκταση να σχολιαστούν/ερευνηθούν κοινωνικό-πολιτισμικά προβλήματα, στερεότυπα, τραυματικές προβολές, γονική απόρριψη, κακοποίηση και όλα εκείνα τα «δύσκολα» θέματα που σχετίζονται με την παιδική ηλικία.
ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ
Αντλώ την έμπνευση μου μέσα από τις προσωπικές εμπειρίες και απο τις καθημερινές ιστορίες. Μια κατάθεση μέσα σε ένα πεδίο ένωσης κοντινότητας και διαφορετικότητας, σύγκρουσης και αντιπαράθεσης. Είμαστε μπροστά σ’ένα σύνολο όπου κάθε ένα από τα μέρη του έχει την αυτονομία του, άλλα ταυτόχρονα σχετίζεται με τα άλλα λόγω αναπόφευκτης ομοιότητας ή σύγκρουσης.
Το Κορίτσι είναι μέρος της ιστορίας αλλά ταυτόχρονα είναι η αφηγήτρια. Ο θεατής δεν μπορεί να δει το πρόσωπό της. Δέν του μένει παρά να αφεθεί στις ιστορίες της. Ο σκοπός του καλλιτέχνη είναι να δημιουργίσει συναισθήματα στον θεατή. Όταν ο θεατής εισάγεται σ’αυτό γίνεται το θέμα του καλλιτέχνη. Είναι ένας μηχανισμός μιας σχέσης άμεσης και πειραματικής. Με αυτόν τον τρόπο γεννιέται ένας χώρος φανταστικός φτιαγμένος από το θεατή. Έτσι, ο ίδιος ο θεατής ορίζει τη θέση του σε σχέση με το έργο.
Η εξωτερίκευση του χαρακτήρα της παρουσιάζεται με ιστορίες διαφορετικές όπου η ειρωνία κάποιες φορές είναι πολύ έντονη. Το πάθος της δημιουργικής διαδικασίας μεταφέρεται στον χρόνο πάνω στον χώρο του έργου. Η ολότητα του έργου λειτουργεί σαν ένα αντικείμενο μοναδικό. Οι αναμνήσεις της ζωής παίρνουν φόρμα μέσα στον κόσμο (δημόσιο χώρο) και οι ρίζες τους είναι βαθειά ριζωμένες στο εσωτερικό του καθένα (ιδιωτικό χώρο). Το εσωτερικό του καθένα είναι ένας χώρος φανταστικός που λειτουργεί σαν όριο. Ποιός το ορίζει αυτό ?
Είναι η ερώτηση και ταυτόχρονα η απάντηση στο παιχνίδι των προσωπικών συναισθημάτων, όπου το ιδεατό συναντά το πραγματικό. Είναι η στιγμή που το κορίτσι μπορεί να ακουμπίσει την μνήμη του θεατή. Είναι η ικανότητα του να βρίσκεσαι μπροστά σε μια θεατρική παράσταση όπου η τάξη της συνέχειας έχει την ικανότητα να σε καθηλώνει. H παράθεση των στοιχείων αυτής της παράστασης αποτελεί μέρος του χρόνου.
Οι κατευθύνσεις και ο αριθμός των γραμμών παντρεύονται κάποιες φορές με έναν τρόπο εκρηκτικό και κάποιες άλλες φόρες ενώνοντας την ροή τους, ακίνητη σαν τα νερά ενός ποταμού. Εμμονές του μαύρου και άσπρου σαν την υφή της ζωής.
Με το βλέμμα μου στραμμένο στην παιδική μου ηλικία, θα ξεχωρήσω την αγάπη μου για τα επιτραπέζια, καθώς τη χαρά της συνάντησης και το παιχνίδι με φίλους, παιδιά που μεγαλώναμε μαζί στην ίδια γειτονιά. Δεν θυμάμαι να ενθουσιάζομαι ιδιαίτερα με κούκλες, νομίζω πως τις βαριόμουν λίγο. Συνήθιζα να τις τυραννώ νομίζω, να ζωγραφίζω πάνω τους με μαρκαδόρους, άλλοτε να κόβω τα μαλλιά τους, και το αγαπημένο μου: να βγάζω τα μέλη τους ζητώντας ύστερα από τους 'μεγάλους' να τα ξαναβάλουν γιατί εγώ δεν μπορούσα. Κι αυτοί τα έβαζαν κι εγώ μετά τα ξανάβγαζα ζητώντας τους πάλι να τα ξαναβάλουν. Αυτό αποτελούσε ένα σημαντικό μέρος του παιχνιδιού με τις κούκλες. Η κούκλα γινόταν ένα μέσο επικοινωνίας και επαφής με τους άλλους.
Με το πέρασμα του χρόνου όλες αυτές οι κούκλες σκόρπισαν, υποπτεύομαι διαμελισμένες σε κούτες, ντουλάπια, σε αποθήκες, στον κήπο ...χάθηκαν. Το ίδιο και οι μορφές τους ξεθώριασαν από τη μνήμη μου. Ωστόσο, το παιχνίδι που μου χάρισαν έμεινε.
Καλούμαι σ` αυτήν την έκθεση να ανακαλέσω, με ταύτιση, μνήμες που αναγνωρίζονται σαν ίχνη στο παρόν.
Βλέπω από δυο θέσεις. Του παιδιού και της μάνας.
Στη μέση υπάρχει κενό.
Το γεμίζουν οι ''άλλοι''. Τα πρότυπα.
Παρακολουθώ....
Σχεδιάζω.
Ρόλους με η χωρίς προκαθορισμένη μορφή.
Το σχήμα αναγνωρίζω.
Η μορφή μου ξεφεύγει. Ασύλληπτη.
Είμαι εγώ.
EIMAI?
Η εγκατάσταση στην έκθεση είναι βιωματική.
Φτιάχναμε τα μωρά μας με διπλωματα, κι όταν τελείωνε ο ''ρόλος'' τα ξεδιπλώναμε....
Δυο καρέκλες, μια αυτοσχέδια κούνια και ένα μωρό από πανί.
Απέναντι μια μεγάλη ανακλαστική επιφάνεια.
Σοφία Γιαλούση 2009 /childhood project.
Βλέπω από δυο θέσεις. Του παιδιού και της μάνας.
Στη μέση υπάρχει κενό.
Το γεμίζουν οι ''άλλοι''. Τα πρότυπα.
Παρακολουθώ....
Σχεδιάζω.
Ρόλους με η χωρίς προκαθορισμένη μορφή.
Το σχήμα αναγνωρίζω.
Η μορφή μου ξεφεύγει. Ασύλληπτη.
Είμαι εγώ.
EIMAI?
Η εγκατάσταση στην έκθεση είναι βιωματική.
Φτιάχναμε τα μωρά μας με διπλωματα, κι όταν τελείωνε ο ''ρόλος'' τα ξεδιπλώναμε....
Δυο καρέκλες, μια αυτοσχέδια κούνια και ένα μωρό από πανί.
Απέναντι μια μεγάλη ανακλαστική επιφάνεια.
Σοφία Γιαλούση 2009 /childhood project.
Δημοσιεύτηκε 5th April 2010 από τον χρήστη Elena Karagianni
“Η μαμά μου δεν μαγείρευε ποτέ. Συνεχώς κάπνιζε και διάβαζε εφημερίδες. Στοίβες. Όταν μια φορά μαγείρεψε εγώ δεν έφαγα μπουκιά. Αυτό το κρυφτούλι κράτησε ως το 1988 που η μαμά μου πέθανε. Από τότε ποτέ μου δεν μαγείρεψα”.
DIARY OF AN UNBORN
Η συγκεκριμένη επιτοίχια εγκατάσταση έγινε στα πλαίσια της βιωματικής ομαδικής έκθεσης CHILDHOOD PROJECT. Οι καλλιτέχνες που συμμετείχαν εκτός από το εικαστικό τους έργο, "έγραψαν" ένα μικρό βιωματικό κείμενο που αφορά στην προσωπική τους εμπειρία από την παιδική ηλικία.
Το δικό μου έργο, είναι ένα σχόλιο σχετικά με τις προβολές που δέχεται η γυναίκα/παιδί, ακόμα και από τις πρώτες στιγμές της ζωής. Οι ρόλοι αυτοί την καλούν να αφομοιώσει (και να αφομοιωθεί) σε μια σειρά από κοινωνικούς ρόλους. Το ερώτημα που προκύπτει είναι εάν αυτοί οι ρόλοι είναι πραγματικά οι επιλογή της και αν ανταποκρίνονται πραγματικά στη δυναμική της.
«………Σελίδες από το βρεφικό ημερολόγιό μου. Δικές μου παιδικές φωτογραφίες στον τοίχο και κάποιων γυναικών της οικογένειας. Ανασύρω μνήμες, αξιολογώ τις επιλογές μου, αυτό-ψυχαναλύομαι και εκθέτω την παιδική μου ηλικία χωρίς αναστολές. Σχόλια, σελίδες από το “γράμμα” της Φαλάτσι, κείμενα παιδαγωγικής, αναμνήσεις, σύμβολα, porn pics, συνταγές μαγειρικής, οδηγίες θηλασμού, στερεότυπα, 80Βcups, συμπλέγματα, απόρριψη, αναζήτηση του Εαυτού και του Αλλού, (ακόμα), θυμός, μοναξιά, αναξιότητα, υστερία, ελλείψεις, κρύο...
«…Μωράκι μου. .
…γεννήθηκες κάποιον Απρίλιο και ζύγιζες 3,600….
Στο μαιευτήριο ήταν η θεία σου, ο παππούς σου…Μετά ήρθε και ο μπαμπάκας…
Η θεία έφερε ένα όμορφο ροζ κορμάκι με στάμπα μια κατάξανθη Barbie….
Οι νοσοκόμες διέκριναν από τις πρώτες σου στιγμές ότι θα γίνεις μια όμορφη γυναίκα…
Φαίνεται από το σχήμα του στόματός σου…από το μήκος των ποδιών σου…
Θα γίνεις μια υπέροχη γυναίκα και θα καταπιέζεις σε όλη σου τη ζωή τη δημιουργικότητά σου....
Θα προσπαθείς πάντα να χωρέσεις στο καλούπι:
της καλής κόρης,
της πρόθυμης για όλα, γκόμενας,
της καριερίστα,
της υπάκουης συζύγου,
της δειλής νοικοκυράς,
της πουτάνας,
της απατημένης,
της παλλακίδας,
της σκύλας,
του θύματος,
της γατούλας,
της μητέρας Παναγίας…
της μάνας που κομματιάζεται
της ανικανοποίητης Οσίας….
Θα γίνεις μια υπέροχη γυναίκα γιατί έτσι είναι γραφτό.. …
Καλώς ήρθες….»
Ελένη Καραγιάννη (κατάλογος CHILDHOOD ART PROJECT, Φεβ.2010)
Ετεροχρονισμένο μασκέ πάρτι, μέρος-1
Και ποιος δεν θυμάται τις συγκινήσεις της Αποκριάς. Την αναμονή, τις προσδοκίες, την ετοιμασία, το κομφετί και τις σερπαντίνες. Είναι αλήθεια ότι τα πράγματα έχουν άλλο βάρος στον κόσμο ενός παιδιού. Ατυχή μασκαρέματα και πάρτι που δεν πήγαμε, μηδαμινές –για τους μεγάλους – σκοτούρες που ανασύρουν ακόμη την γλυκόπικρη παιδική θλίψη.
Οι γονείς μου θεωρούσαν μάλλον μπελά και περιττό έξοδο τα καρναβάλια. Ήταν και άλλες εποχές κι έτσι κατέληξα βασίλισσα του χιονιού με την κουρτίνα από το παράθυρο της κουζίνας για φούστα πάνω από το άσπρο μου ζιβάγκο. Πέρασα ως πεντάχρονη μία πικρή Αποκριά ζηλεύοντας τις ωραίες έτοιμες στολές που φορούσαν τα άλλα παιδάκια.
Παρόλα αυτά η μητέρα μου είχε φροντίσει να φωτογραφηθώ, μες την παιδική μου φρίκη, στο σχολικό πάρτι. Η φωτογραφία αυτή διατήρησε απτή όχι μόνο την ανάμνηση μιας δυσαρέσκειας αλλά για περίεργο τρόπο και μια αίσθηση του εαυτού μου (ως μιας πολύ σκεπτικής βασίλισσας του χιονιού). Όταν μεγάλωσα η φωτογραφία βγήκε από το οικογενειακό λεύκωμα και όπου και να πήγα ταξίδευε μαζί μου.
΄Ετσι ξεκίνησα να ζητάω αντίστοιχες φωτογραφίες καρναβαλιών από τους φίλους μου για να τις παραθέσω με την δική μου. Στην πορεία, η ιδέα να βρεθώ στο ζωγραφικό χώρο ενός χαρτιού με τους φίλους που απέκτησα στην ενήλικη ζωή μου, όλοι παιδιά σ΄ένα ετεροχρονισμένο μασκέ πάρτι άρχισε να μου προξενεί χαρά και συγκίνηση. Σ΄αυτό το πάρτι η φούστα-κουρτίνα υποβαθμίζεται σε άσχετη λεπτομέρεια.
Εννοείτε ότι οι παλιές φωτογραφίες βρίσκονται σε λάθος μέρη, σε ψηλά πατάρια, είναι χαμένες, ξέθωρες, κάποιοι βαριούνται να ψάχνουν, άλλοι ξεχνούν. Φωτογραφίες που δεν βρέθηκαν ή δεν έφτασαν εγκαίρως και οι διαστάσεις του υλικού (χαρτόνι 60Χ80) με ανάγκασαν να σχεδιάσω το πάρτι μου τμηματικά. Στο μασκέ πάρτι – μέρος-1 εικονίζομαι με μερικούς από τους στενότερους φίλους μου σε βάθος χρόνου. Ο Αντώνης, η Μάγκυ, η Νατάσα, ο Γιάννης, η Κέλλυ. Καλεσμένα και τ΄αδέρφια – εννοείτε - όπως θα γίνονταν και στην πραγματικότητα. Η Πόπη, η Δέσποινα, η Μαρία, ο Νίκος, η Στέλλα.
Μετά το μέρος-1 περιμένω να συμπληρωθεί το μέρος-2 ενώ πειραματίζομαι με άλλα υλικά και διαστάσεις.
Το πάρτι συνεχίζεται.
Η ζωγραφική είναι μια καταγραφή της ψυχής μου...
Η αποτύπωση των καθημερινών εικόνων καθώς και των συναισθημάτων μου. Καλλιτέχνες όπως ο Miro,Pollock,Kokoshcha,Warhol,Kandinsky,Bacon,Picasso με επηρέασαν καταλυτικά. Ο κόσμος της θάλλασας,τα ζώα και γενικότερα η φύση ειναι πηγή έμνευσης για μένα. Ο μικρόκοσμος γεμάτος σχήματα και περίεργες φόρμες πάντα με γοήτευε. Κόκκινο,κίτρινο,πράσινο και μπλέ,χρώματα φωτεινά και καθαρά γεμάτα ενέργεια. Σαν αυτά που χρησιμοποιούν τα μικρά παιδιά. Οι φόρμες πάλλονται με τα χρώματα που οριοθετούνται από την απλή μαύρη γραμμή,γραμμή που άλλοτε ειναι κυματιστή,ευθυτενής,διαγώνια δίνει κίνηση και οριοθετεί,δημιουργεί τον χώρο. Τα έντονα χρώματα εκφράζουν τα συναισθήματα μου. Τα ερεθίσματα απο το περιβάλλον με οδηγούν να εκφραστώ,να δώσω μορφή στους πινακές μου. Μια διάσταση διαφορετική,ένα σχόλιο για αυτά που βλέπω γύρω μου.
Παρότι ήμουνα από τα πρώτα παιδιά στην οικογένεια και είχα πάρα πολλά βιομηχανικά παιχνίδια και κυρίως κούκλες, τ’ αγαπημένα μου παιχνίδια ήταν οτιδήποτε είχε σχέση με το δρόμο.
Μεγαλωμένη στη Χώρα της Νάξου σε συνοικία χωρίς αυτοκίνητα και με ελευθερία μετακίνησης στις διπλανές γειτονιές, τα σοκάκια και οι αλάνες της πόλης είχαν γίνει ο μικρόκοσμός μου. Ήταν τόσο μεγάλη η λαχτάρα μου να βγω έξω να συναντήσω τους φίλους μου να παίξω που δεν έκλεινα ποτέ πίσω μου την πόρτα του σπιτιού και πάντα ακούγονταν η ίδια κουβέντα από τη μαμά μου <<εσένα σε βάρκα σε γέννησα;>> Ήταν ένας κόσμος στον οποίο δεν υπήρχαν οι μεγάλοι και τα μη τους, ήταν ο κόσμος της φαντασίας μας και της δράσης μας.
Τα παιχνίδια μας δεν είχαν πάντοτε παιδαγωγικό χαρακτήρα αφού συχνά εμπεριείχαν το στοιχείο της βίας ως μέσο επιβολής ή εκτόνωσης, σε κάθε περίπτωση όμως γίνονταν αιτία δημιουργίας κι ευρηματικότητας. Σε κάθε προστατευμένη γωνιά μιας γειτονιάς <<χτίζαμε το σπίτι μας>>, οριοθετούσαμε ένα χώρο με πέτρες και ξύλα, δημιουργώντας μια κάτοψη οικίας όπου μέσα σε αυτή στήναμε το νοικοκυριό μας με αντικείμενα αυτοσχέδια ή συλλεγμένα από σκουπίδια που μαζεύαμε από γειτονιές και τις παραλίες του νησιού. Δημιουργούσαμε οικογένειες και παίρναμε ρόλους , γινόμασταν οι αρχιτέκτονες, οι κατασκευαστές, και οι νομοθέτες του δικού μας κόσμου!
Το έργο ‘Still life’ επειχειρεί να ερευνήσει συγεκριμένες εσωτερικές και ψυχικές καταστάσεις που δομούνται και παράγονται μέσα από τον κοινωνικό θεσμό της οικογένειας. Η μαρτυρία που φανερώνει μια φωτογραφία οτι αυτό το γεγονός συνέβη, η αναγνώριση του εαυτού μου σε συγγενικά πρόσωπα έφεραν στην επιφάνεια το τρίπτυχο φωτογραφιών που λειτουργούν συνδετικά , ως ένα εγχείρημα να συμφιλιωθώ με τον τρόμο και τη γοητεία της παραγματικότητας του ‘πράγματος’ που απεικονίζεται, παρουσιάζεται, εμφανίζεται σε μια οικογενειακή φωτογραφία.
Το σπίτι των γονιών, η γυναικεία φιγούρα-μητέρα λειτουργούν ως κυψέλες μνήμης. Οι εικόνες που παράγονται εχουν χαρακτήρα καταγραφής σε μια προσπάθεια να αναδειχτούν οι ρόλοι και οι σημασίες των προσώπων μέσα στην οικογένεια.
MAGNET CHILD
Ο κόσμος των μεγάλων έχει ρίζες βαθειές σ’ ένα παιδικό,που χάνεται στη λήθη.
Τα χρόνια είναι σαν μαγνήτες συσσωρευμένοι μαζί με τις μνήμες μιας ανέμελης ζωής.
Περιπλέκω την ύλη…..σύρμα……χαρτί…….χρώμα……..σε μια ατέρμονη διαδικασία για να χαθώ σ’ αυτόν τον μαγνητικό παιδικό κόσμο,λησμονώντας για λίγο τον κόσμο των μεγάλων,όπου
βρέθηκα,λες,ξαφνικά κι αναπάντεχα.
Ενα μαγικό δάσος,όπου μαγνητίζει εξωτικά πουλιά,περίεργα έντομα κι ότι άλλο μπορεί να γεννήσει ο μαγικός κόσμος κάθε παιδιού.
ΜΑΡΙΑ ΞΕΝΟΥΛΗ
ΕΛΠΙΔΑ ΠΑΝΟΝΙΔΟΥ – STATEMENT CHILDHOOD
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, το μέσο που είχα επιλέξει για να πω αυτά που ήθελα, ήταν και συνεχίζει να είναι η τέχνη. Για μένα η τέχνη είναι μια ολόκληρη χωρά, που με προσκάλεσε από πολύ νωρίς να την εξερευνήσω, να γνωρίσω τις όμορφες και τις άγριες πλευρές τις, να μάθω την γλώσσα της και να ταξιδεύω συνεχώς προς τα εκεί… μέχρι να γίνω μόνιμος κάτοικος. Το ταξίδι μέσω της τέχνης είναι το πιο απελευθερωτικό και ειλικρινές ταξίδι προς την πιο αθέατη πλευρά του εαυτού μου. Πολλές φορές λειτουργούσε ως αερόστατο και άλλες σαν σανίδα σωτηρίας.
Πριν 9 χρόνια περίπου, έπειτα από αρκετό πειραματισμό, μέσα από την ζωγραφική μου ξεπήδησε το παιδί, ως σύμβολο και οδηγός που προσκαλεί τον θεατή να ταξιδέψει στο δικό του εσωτερικό τοπίο. Αγαπημένα μου μέσα, το μελάνι σε χαρτί η σε καμβά, άσπρο μαύρο, μέσα από την απόλυτη αντίθεση το αποτέλεσμα είναι μαγικό. Βοηθά στην αίσθησης χωροχρόνου και στην ονειρική διάσταση με τον τρόπο του. Ακόμη το κολάζ, το παιχνίδι με τα χρωματιστά κομμάτια και τον όγκο, τις διαστάσεις είναι ένα αγαπημένο μέσο που συνδυάζει την δημιουργία με το παιχνίδι.
Εκτός από το ταξίδι της τέχνης, το ταξίδι στην χώρα των παιδιών μέσω της τέχνης είναι μια άλλη συναρπαστική εμπειρία. Η διδασκαλία, τα 12 τελευταία χρόνια, σε παιδιά και εφήβους συνέβαλλε στην γνωριμία μου με την «πραγματική» διάσταση της παιδικότητας και με βοηθά εμπνέοντας με σε αυτήν την έρευνα της δουλειάς μου που σχετίζεται με τα παιδιά.
Το project childhood είναι για μένα μια αφορμή και μια ευκαιρία να ολοκληρώσω αυτόν τον κύκλο της δουλειάς μου, που αφορά το παιδί, το οποίο πρόκειται να «ενηλικιωθεί». Θεωρώ ότι είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα εικαστική πρόταση που συνδυάζεται με μια εξαιρετική ανθρώπινη πρόθεση, να συμβάλει στην βελτίωση της ζωής κάποιων παιδιών.
Δημοσιεύτηκε 5th April 2010 από τον χρήστη Elena Karagianni
Το έργο αυτό συνδέεται με μια ανάμνηση της παιδικής μου ηλικίας.
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο κέντρο της πόλης κι η αρχική μου επαφή με τα ζώα περιορίστηκε στο να ταίζω τα αδέσποτα γατιά της γειτονιάς.Οι ακάλεστοι μουσαφίρηδες πηδούσαν στα κεραμίδια της απέναντι στέγης κι έτσι κάθε απόγευμα είχαμε τη συνάντησή μας.
Μέσα απ’αυτήν την καθημερινή διαδικασία ,προέκυψε κι ένα συμπέρασμα: επιβιώνει πάντα ο ισχυρός!
Ένα συμπέρασμα που άλλους τους σοκάρει κι άλλους τους ενεργοποιεί, φάνηκε για μένα πάντα δύσκολο ...
Η ανάγκη αιτιολόγησης στα πράγματα: γιατί να συμβαίνει αυτό;
Όσο ουτοπική κι άν είναι η διαδικασία ,αυτό είναι ένα ερώτημα που με απασχολεί από μικρή κι επιθυμώ να επαναδιατυπώσω μέσα απ’αυτό το έργο.
.JPG)
Όταν με τιμωρούν, εγώ αρχίζω να μιλώ μιαν άλλη γλώσσα.
Όταν με τιμωρούν, αρχίζω να μιλώ άλλη γλώσσα.
Όταν με τιμωρούν, μιλώ άλλη γλώσσα.
Μάνος Κορνελάκης
Απ’ το σκοτάδι ξεκινώ και μ’ ένα φως γεννιέμαι.
Ανοίγουν αισθήσεις παντού στο κορμί μου.
Κάθε κύτταρο ανασαίνει, και θυμάται... Ακαριαία:
Πρωτόγνωρα οικείος κόσμος – Ζωή ξανά!
Όνειρο κι εφιάλτης.
Χρώματα, σχήματα, επίπεδα, προοπτικές, σκίαση, όψεις και χρόνος...
Ήχοι, θόρυβοι, ρυθμοί, μελωδίες, τραγούδια, παύσεις και λέξεις...
Οσμές, μπόχες, δυσωδίες, μυρωδιές, βρώμες κι αρώματα, μέθη...
Ξινό, γλυκό, αλμυρό, πικάντικο, νερόβραστο, πικρό, πείνα και δίψα...
Επιφάνειες, θερμοκρασίες, υφές, γαργαλητό, ηδονή και πόνος...
Βρέφος. Παιδί. Έφηβος. Νέος. Μεσήλικας. Γέρος. Υπερήλικας.
Αν τα καταφέρω...
Σπίτι. Σχολείο. Πανεπιστήμιο. Στρατός. Δουλειά. Γάμος. Διαζύγιο.
Αν δεν τα καταφέρω...
Πρόλαβα και μεγάλωσα, ενώ εσύ ακόμα με μαλώνεις
όποτε δεν πληρώ τις φιλοδοξίες σου.
Οι μνημικές μου εικόνες δεν μ’ απατούν – μου προορίζεις:
Φόβο... Θυμό... Άγχος... Ντροπή... Κατάθλιψη... Παραίτηση.
Φτου και βγαίνω!
Μαρία Περρή
«Στην μνήμη του ονείρου ΙΙ»
Ακόμα έχω άνθη άφθονα και τρυφερά
Της παιδικότητάς μου πέταλα.
Μ’ αυτά μπορώ να ντύσω και να στολίσω
Τη γη που το χαμένο μου όνειρο θα αφήσω.
Κι εκεί μετά, σε κάποιου ιερού ναού την αποθήκη,
Κάθε στεφάνι θα φυλάξω πολύ προσεκτικά,
Στα σκοτεινά, μα που και που στα φανερά
Θα τα αφήνω επιδεικτικά.
Να μου θυμίζουν θέλω ξανά και ξανά
Πως η ταφή δεν σβήνει,
μόνο ορίζει το πριν και το μετά.
Πριν ήμουν παιδί
Ίδιο ολάνθιστο λουλούδι.
Τώρα Μεγάλη,
Το μόνο που μπορώ…
Στη μνήμη του να προσκυνώ.
(καλοκαίρι 2009)
Separately
Δύο Παραλλαγές στον ίδιο τόνο
«Κάποτε ήταν μια πάπια που έκανε ένα παπάκι που δεν το ήθελε, έτσι πήγαμε με τη θεία σου και το πήραμε», (παραμύθι της παιδικής μου ηλικίας από τη μαμά). Φυσικά δεν ρώτησα ποτέ τι απέγινε το παπάκι, γιατί ήμουν σίγουρη ότι είχε ψοφήσει όπως συνέβαινε και με τα υπόλοιπα παπάκια στο κοτέτσι μας.
Μετά από 10 χρόνια κλήθηκα να ταυτιστώ με το παπάκι κι έτσι το κοτέτσι πήρε άλλες διαστάσεις και το παραμύθι άλλαξε.
Για τη γραφή, Ι.Σ.
ΕΚΕΙΝΗ-Η-ΤΟΤΕ πήγε αλλού να δώσει ΚΑΤΙ.
ΑΥΤΗ-Η-ΤΩΡΑ πήγε στο αλλού να πάρει ΚΑΤΙ.
ΕΚΕΙΝΗ-Η-ΤΟΤΕ έβαλε το ΚΑΤΙ μέσα σε μια κούτα κι ΑΥΤΗ-Η-ΤΩΡΑ το άνοιξε.
ΕΚΕΙΝΗ-Η-ΤΟΤΕ έδωσε το σώμα(και τα υπόλοιπα).
ΑΥΤΗ-Η-ΤΩΡΑ κάλυψε τα υπόλοιπα(και το σώμα).
Το ΚΑΤΙ ακόμα ψάχνει και τα λοιπά του σώματος.
Ψάχνει να πει Τι.
Για τη μεταγραφή, Ι.Σ.
Φωτογραφίζω τους ανθρώπους στο χώρο όπου ζουν ή εργάζονται με τρόπο που θυμίζει φωτογραφικό ντοκουμέντο. Διατηρώντας το στοιχείο του ρεαλισμού αλλά και με αναφορά στη ζωγραφική παράδοση του πορτραίτου, χρησιμοποιώ τα έπιπλα και μικροαντικείμενα που περιστοιχίζουν τα μοντέλα μου –αντί για τη χειρονομία (gesture)- ως πηγή πληροφοριών για την ταυτότητά τους.
Στο Interlude 46 βλέπουμε μία μητέρα να κοιτάζει το μωρό της το οποίο την κοιτάζει κι αυτό. Σε αντίθεση με το πρόσωπο του μωρού που φαίνεται καθαρά, το πρόσωπο της μητέρας κρύβεται από τα μαλλιά της, πράγμα που εμποδίζει το θεατή να δει την έκφρασή της. Η αποστασιοποίηση των προσώπων (κρύβονται, δεν κοιτάζουν την κάμερα κλπ) μεταφέρει το “σημείο έντασης” -το κατά Barthes “punctum” της εικόνας- στις λεπτομέρειες όπως το στραβό αμπαζούρ του φωτιστικού στον τοίχο, δημιουργώντας μια ανοίκεια αίσθηση που διαταράσσει την κατά τα άλλα συμμετρική σύνθεση.
Επιδιώκοντας να προσθέσω ένα ακόμα επίπεδο αφήγησης παραθέτω μαζί με τη φωτογραφία απόσπασμα κειμένου το οποία συνέθεσα από κείμενα που βρήκα στο Google, βάζοντας σαν θέμα αναζήτησης την λεκτική περιγραφή της φωτογραφίας. Ο θεατής καλείται να χρησιμοποιήσει αυτά τα κείμενα συμβάλλοντας έτσι στη δημιουργία ενός υποθετικού ή λανθάνοντος αφηγηματικού περιεχομένου.
Οι παιδικές μνήμες είναι εγγεγραμμένες στην πιο βαθιά συνείδηση του ανθρώπου κυρίως τα πρώτα πέντε χρόνια στην ζωή μας. Εικόνες , ήχοι, αγγίγματα, μυρωδιές οργανώθηκαν και κατηγοριοποιήθηκαν μέσα μας σε ένα φωτεινό μονοπάτι μέσω του παιχνιδιού. Το παιχνίδι προσανατόλισε την συμπεριφορά μας και τον βαθμό ένταξης μας μέσα στην κοινωνία.. Η χαρά είναι συνώνυμο του παιχνιδιού και της ευεξίας. Το παιχνίδι είναι στοιχείο που παρατηρείτε σε όλα τα θηλαστικά και χρησιμεύει ως κώδικας επικοινωνίας σε μια ομάδα. Παιδιά που δεν έπαιξαν αρκετά στα παιδικά τους χρόνια θα είναι σίγουρα άνθρωποι με προβλήματα συμπεριφοράς προς την κοινωνία.
Ο Μελένιος Κήπος
Οι εικόνες της Έρης Σκυργιάννη ταυτίζονται με την πλαστική ύλη που τις δομεί (όπως συμβαίνει στη γλυπτική). Η μορφολογία τους απεικονίζει την κοσμοθεωρία της για τη γλυκειά πλευρά της ζωής: o κόσμος της είναι πολύχρωμος, ρευστός, αέναα μεταβαλλόμενος, στρογγυλεμένος, γυαλιστερός με όψη σταγόνων μελιού. Η ρευστότητα του μελιού, η ανάμιξή του με εδώδιμες ύλες διαφορετικών χρωμάτων και πυκνοτήτων και τα οπτικά παράγωγα που προκύπτουν, ήταν (και είναι) ένα παιχνίδι αλχημιστικό, μια διαδικασία μαγική που της προκαλούσε τέρψη και ευφορία κατά τη διάρκεια της παιδικής της ηλικίας και που τελικά συνεχίζει να της επιφέρει το ίδιο αποτέλεσμα χρησιμοποιώντας βιομηχανικά υλικά και ακρυλικά χρώματα που έχουν την ίδια με το μέλι πυκνότητα. Η τελική μορφή των έργων της είναι σημειολογικά ανάλογη με το φωτογραφικό στιγμιότυπο. Η σκληρή τους ανάγλυφη επιφάνεια οπτικοποιεί το σταμάτημα του χωροχρόνου, ενώ η γυαλιστερή «υγρή» υφή και οι ρέουσες καμπύλες συμβολίζουν την αέναη των πάντων ροή.
Στη σειρά των έργων για το The Childhood Art Project,
η Έρη Σκυργιάννη παρουσιάζει ένα περιβάλλον που υπήρξε για την ίδια τόπος ατελείωτων ωρών παιχνιδιού.
Τον Κήπο.
Έρη Σκυργιάννη
Νοέμβριος 2009
ΤΟ ΞΕΣΚΑΤΩΜΑ ΤΟΥ ΜΩΡΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΗ
Λίγα λόγια για το έργο: Το έργο «Το ξεσκάτωμα του μωρού είναι τέχνη» είναι μια σάτιρα πάνω στην έννοια του ωραίου και του καλλιτεχνικού. Ο καλλιτέχνης καθαρίζει την κόρη του που μόλις τα έκανε επάνω της και παράλληλα σχολιάζει τους στόχους και της προοπτικές της σύγχρονης τέχνης. Η «παιδικότητα» με την οποία αντιμετωπίζει ο καλλιτέχνης το ίδιο του το παιδί επαναπροσδιορίζει τη σχέση γονέα-παιδιού σε ένα μη ανταγωνιστικό πλαίσιο απαλλαγμένο από κάθε στοιχείο εξουσίας και κυριαρχίας
Κορίτσι και γυναίκα.
Το κορίτσι θα γίνει γυναίκα. Ποιά εικόνα έχει η μικρή για την μέλλουσα μορφή της; Το κορίτσι επιχειρεί να καταλάβει τον εαυτό του σαν ενήλικο μέσα από πρότυπα και καταναλωτικά βοηθήματα.
Η γυναίκα ήταν κάποτε κορίτσι.
Η μορφή έχει αλλάξει αλλά η παιδικότητα παραμένει και καθορίζει τον ενήλικο βίο.
.jpg)
Υπήρχε τάξη. Ο πατέρας δημοσιογράφος. Η μητέρα φιλόλογος. Ο πατέρας αρχισυντάκτης εξωτερικής ειδησιογραφίας, κλείνει το πρωτοσέλιδο πριν οι πλάκες τσίγκου φύγουν για το τυπογραφείο. Δουλεύει νύχτα, κοιμάται μέρα. Τον ξυπνάμε για να φάει και να συνυπάρξουμε τις ώρες των τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων. Παράλληλα κάνει ραδιόφωνο, γιατί έχει και υπέροχη φωνή. Κάνει και άλλα. Η μητέρα με τον Όμηρο, τον Ηρόδοτο και κάτι άλλους ωραίους και δύσκολους κάνει τα του σπιτιού τα θαύματα τα μεγάλα. Και αγκαλιάζει με χαμόγελο και δυόσμο εμένα, τη μικρή μου αδερφή και εκατοντάδες άλλων παιδιών καθημερινά.
Υπάρχει τάξη. Έμαθα να μαθαίνω γρήγορα ποιο σανίδι του πατώματος ποιου δωματίου του κάθε καινούριου μας σπιτιού τρίζει, να μην το πατάω. Πού είναι το Ναγκόρνο- Καραμπάχ. Και διασκέδαζα με τα παράξενα ονόματα των πρωθυπουργών και προέδρων των χωρών του πλανήτη μας. Διασκέδαζα ακόμη περισσότερο με την ταχύτητα και την ακρίβεια που απαιτούσαν οι καθημερινές μας κινήσεις, ενόσω παίζαμε το αγαπημένο μας παιχνίδι «ησυχία, ο μπαμπάς κοιμάται». Ή το άλλο που το λέγαμε «η ορθογραφία έχει πάλι αϋπνίες». Τον Αχιλλέα ήθελα να τον φτύσω στην αρχή, μετά τον αγάπησα. Περισσότερο αγάπησα τις λέξεις που και οι δυο τους μού μάθανε: «μίλησέ μου» και «δεν πειράζει».
Υπήρχε τάξη. Η τάξη έφτιαξε ένα μπαούλο. Πάνω σε αυτό το μπαούλο αποκοιμήθηκα πριν από λίγες μέρες, δήθεν κουρασμένος από τη νέα μου μετακόμιση. Τα όνειρα είπανε πως είναι ασπρόμαυρα. Μπα!
Ευτυχισμένες Μέρες ΝΟ 1
Αυτό το έργο είναι από μία σειρά πορτραίτων με τον γενικό τίτλο Ευτυχισμένες Μέρες. Σε αυτή την σειρά πρόσωπα καλύπτονται ή συνυπάρχουν από σύμβολα σχετικά με τον αέναο κύκλο της ζωής. Όπως στο έργο Ευτυχισμένες Μέρες του Σάμουελ Μπέκετ οι ηθοποιοί βυθίζονται μέχρι το λαιμό στον χρόνο που συσσωρεύεται γύρω τους, οι Ευτυχισμένες Μέρες του Τσεριώνη αποτελούν ένα σχόλιο επάνω στον χρόνο που μας περικλείει. Κατά κανόνα ο Τσεριώνης δουλεύει τα έργα του προσχεδιακά πρώτα σε κολλάζ με πραγματικές εικόνες από περιοδικά και αφού καταλήξει στην σύνθεση που τον ενδιαφέρει, ζωγραφίζει το έργο σε μεγάλη διάσταση. Επίσης επιλέγει να χρησιμοποιεί μία κατεξοχήν μονοχρωματική παλέτα, επειδή αυτή εξυπηρετεί την οικονομία της σύνθεσης. Ο Τσεριώνης λέει για το έργο του: «Φαντάσου να οδηγεί κάποιος με μεγάλη ταχύτητα σε ένα δρόμο στον οποίο βλέπει γιγαντοαφίσες, από τις οποίες τελικά συγκρατεί μόνο τις εικόνες που έχει εγγράψει ήδη στο υποσυνείδητό του.»
Τίτλος“Beauty Interrupted”
Video HI 8
Στο video “Beauty Interrupted”, εικόνες ηρεμίας και γαλήνης, από ένα μωρό που κοιμάται και ενός αγρού με λουλούδια αντιπαραβάλλονται με εικόνες έντασης και βίας υπό τη μορφή ντοκουμέντων. Ο θεατής είναι σε δίλημμα, εάν αυτά που βλέπει συμβαίνουν στο όνειρο του παιδιού ή παράλληλα σε κάποιο άλλο μέρος του κόσμου.
Εικαστικο project- έκθεση με σκοπό την βιωματική προσέγγιση της θεματικής της παιδικής ηλικίας.
Το θέμα Παιδική ηλικία απασχολεί όπως είναι γνωστό, όλα τα επιστημονικά πεδία που μελετάνε τον άνθρωπο (Ιατρική, ψυχιατρική, ψυχολογία, κοινωνικές επιστήμες κ.α.). Αδιαμφισβήτητα είναι ένα γοητευτικό θέμα, κυρίως για το λογο ότι βρίσκει αναφορά στην ενήλικη ζωή. Oλοι φέρουμε αναμνήσεις, εικόνες, κομμάτια από το σύνολο των αλληλεπιδράσεων εκείνης της εποχής, που τελικά στιγματίζουν την υπόλοιπη ζωή μας.
Πρόθεσή μας στο Childhood, είναι να διερευνηθούν θέματα που αφορούν στην παιδική ηλικία, με κύριο μεθοδολογικό εργαλείο, τα εικαστικά μέσα.
Οι εικαστικοί που λαμβάνουν μέρος έχουν κληθεί να δημιουργήσουν «προσωπικά-βιωματικά» έργα από την παιδική τους ηλικία. Η παρότρυνση είναι, όχι απλώς να απεικονίσουν παιδικά θέματα, αλλά να ανασύρουν αναμνήσεις, εικόνες, αισθήσεις από εκείνα τα χρόνια, παρουσιάζοντας πλευρές της παιδικής ηλικίας που άλλοτε είναι ευχάριστες και άλλοτε «άβολες».
Αυτή η καταγραφή, θα έχει ως προέκταση να σχολιαστούν/ερευνηθούν κοινωνικό-πολιτισμικά προβλήματα, στερεότυπα, τραυματικές προβολές, γονική απόρριψη, κακοποίηση και όλα εκείνα τα «δύσκολα» θέματα που σχετίζονται με την παιδική ηλικία.
Το θέμα Παιδική ηλικία απασχολεί όπως είναι γνωστό, όλα τα επιστημονικά πεδία που μελετάνε τον άνθρωπο (Ιατρική, ψυχιατρική, ψυχολογία, κοινωνικές επιστήμες κ.α.). Αδιαμφισβήτητα είναι ένα γοητευτικό θέμα, κυρίως για το λογο ότι βρίσκει αναφορά στην ενήλικη ζωή. Oλοι φέρουμε αναμνήσεις, εικόνες, κομμάτια από το σύνολο των αλληλεπιδράσεων εκείνης της εποχής, που τελικά στιγματίζουν την υπόλοιπη ζωή μας.
Πρόθεσή μας στο Childhood, είναι να διερευνηθούν θέματα που αφορούν στην παιδική ηλικία, με κύριο μεθοδολογικό εργαλείο, τα εικαστικά μέσα.
Οι εικαστικοί που λαμβάνουν μέρος έχουν κληθεί να δημιουργήσουν «προσωπικά-βιωματικά» έργα από την παιδική τους ηλικία. Η παρότρυνση είναι, όχι απλώς να απεικονίσουν παιδικά θέματα, αλλά να ανασύρουν αναμνήσεις, εικόνες, αισθήσεις από εκείνα τα χρόνια, παρουσιάζοντας πλευρές της παιδικής ηλικίας που άλλοτε είναι ευχάριστες και άλλοτε «άβολες».
Αυτή η καταγραφή, θα έχει ως προέκταση να σχολιαστούν/ερευνηθούν κοινωνικό-πολιτισμικά προβλήματα, στερεότυπα, τραυματικές προβολές, γονική απόρριψη, κακοποίηση και όλα εκείνα τα «δύσκολα» θέματα που σχετίζονται με την παιδική ηλικία.
Δημοσιεύτηκε 5th April 2010 από τον χρήστη Elena Karagianni
